Fikir Kazanı

İyisini Kim Bilsin?

2012-01-28T02:49:00.000+02:00

Bir insan kaç kişinin yerine yaşayabilir?

Elbette başkasının durumuna yaklaşmak da gereklidir.

İyi ama nereye kadar?

İki hayat birbirinin ne kadar içine girebilir?

Başkasını düşünmenin bir sınırı olmalıdır. Çünkü:

Öncelikle hiç kimse diğerinin hayatını bütünüyle kavrayamaz

Sonrasında, eğer bunu yapmaya çalışırsa, bir müddet sonra diğerinin hayatına müdahale hatta hükmetmeye başlayacaktır.

Oysa tercihlerimizin ne olacağını kendimiz bile bilmemekteyiz. Bir sonraki yol ayırımında elimizde neler olacak, biz neler hissedeceğiz hiç birimiz bunları bilemeyiz.

O halde ne yapmalıyız? Başkalarını hiç düşünmeksizin bencilce mi yaşamalıyız?

Buradaki hayatî sınır, “zararsızlık”tır. Davranışlarımızda zarar vermemeye dikkat etmek dışında, öncelikli ve âmir hiçbir sınır yoktur.

Bir iş yaparken, öldürmemek, yaralamamak, çalmamak ve yalan söylememek sınırlarına uymak dışında, başkalarının iyiliğine doğrudan doğruya katabileceğimiz hiçbir şey yoktur. Çünkü bizim iyilik diye bildiğimiz katkıların belki diğerinin tercihleri arasında bir yeri yoktur, belki de onun hayatını kötü etkileyecektir.

Buradaki bir diğer sınır, karşıdakinin talebidir. Bizden istenen faydanın, iyiliğin genel zararsızlık ilkesine uyması halinde bir “iyilik” olarak adlandırılması mümkündür… Ama bu niteleme, gene de ancak onu elde edence takdir edilmelidir, edilecektir de. Veya kısaca şöyle söyleyebiliriz, “Herkesin iyisi kendinedir.”

Bu önemsiz bir ayrıntı mıdır? Kesinlikle hayır.

Başkasının adına iyilik biçmeye kalkmanın büyük hali, diktatörlüktür de ondan…

En iyisi, başkalarına zarar vermemeye dikkat ederek kendimiz hakkında en iyisi olduğunu düşündüklerimizi seçmek ve hayırlısını ummaktır.

Net ve cesur bir akılla seçebilmeyi seçiyorum.

Kararlı ve cesur olmayı seçiyorum.

Kararlı ve cesur olmayı seçiyorum

Kararlı ve cesur olmayı seçiyorum.

Nedensellik Üzerine Küçük Bir Yanlışlık Üzerine

2012-01-19T16:10:00.000+02:00

Nedensellik kabaca sebep sonuç ilişkilerinin anlaşılması demektir.

Olayların sebep-sonuç ilişkilerini incelerken iki şeyi birbirinden ayırt etmeliyiz.

Tabiatın olaylarında neden-sonuç ilişkileri, kendiliğinden yürüyen kurallara tabidir.

Oysa insan eylemlerinde sebep-sonuç ilişkileri insan seçimlerine/iradesine bağlıdır. Mesele şudur ki her insanın birbirinden az veya çok etkilenmesinden dolayı , insan eylemleri asla hedefledikleri sonuca doğrudan ulaşamaz. Genellikle insan kaynaklı olaylar, başka insanların eylemlerinin sonuçlarıyla etkileşir.

Bir şehirden diğerine gitmek için yola çıktığınızda kabaca varış zamanınızı hesap edersiniz ama, bir yol çalışmasının veya trafik kazasının sizi nasıl etkileyeceğini bilemezsiniz. Üniversiteye sıkı çalışır fakat sizden daha sıkı çalışmış birinin önüne geçmesini engelleyememişsinizidir.

Buna rağmen insan çalışmaktan, eylemde bulunmaktan vazgeçmemiştir, vazgeçmeyecektir. Çünkü dışarıdan gelen etkiler ne olursa olsun bilir ki başarı kazanmanın yolu çalışmaktan geçmektedir. Ve istenen başarıya derhal ulaşılamasa bile, çalışmanın sağladığı faydalar, başlı başına arzu edilir şeylerdir. Buradaki temel kural, çalışmak sebebinin, başarı sonucuna yaklaşmak ihtimalini arttırdığıdır. . Bundan dolayıdır ki “Başarının yüzde onu zekâ ve yüzde doksanı çalışmaktır!” denmiştir.

Buna mukabil, şiddete eğilimli insanların şiddetle karşılaşma ihtimallerinin daha yüksek oluşu, bir doğal ve kaçınılmaz nedensellikten değildir. Bu insanların şiddetle ilgili unsurları seçmek yönünde gösterdikleri ısrar ve bu unsurlarla daha çok vakit geçirmeleridir. Bundan dolayıdır ki “Su testisi su yolunda kırılır.” denmiştir.

Bunun ne önemi vardır? İnsan eylemlerindeki nedenselliğin gerek tabiat, gerekse insan eylemleriyle karmaşık şekilde etkileşmesinden dolayı meselâ fakirliği bir çırpıda yok edecek bir insanî iradenin var olamayacağını kendiliğinden görürüz. Çünkü insan eylemlerinde meşruiyet kuralı gereği, kabule dilebilir davranışın “ zararsızlığı” gözetileceğinden, birilerini fakirlikten kurtarmak adına diğerlerine zarar vermeyi göze alarak doğrudan bir dağıtım/üleştirme işini yapamayız.

Burada görürüz ki, bizim sorun olarak algıladığımız sonuçların her biri, birbirine bağlı pek çok karmaşık nedenlerden dolayı meydana gelmiştir. Dolayısıyla bir tek sonucu ortadan kaldırarak bürün nedenleri ortadan kaldırmamız mümkün değildir.

Deneysel bilim bize özellikle kuantum kuramıyla beraber, sonuçların, gözlemcinin bakışından bile etkilendiğini söylerken anlatmak istediği de buydu. Çünkü ne kadar yalıtmaya çalışırsak çalışalım, deney ortamı, daima “gözlemsel kirliliğe”, kontrol dışı unsurlara maruz kalacaktır ki bu da küçümsenmeyecek farklara yol açacaktır.

İnsan eylemlerinde , neden sonuç üzerinden yargıya varırız o halde? Bir insanı suç işlemeye, vahşete yönelten sayısız sebep varsa, suç bir şeylerin kaçınılmaz sonucu ise insanı yargılamak hakkını nereden buluruz?

Sorun şu ki meselâ insanın kendi canını veya yakınlarını koruması dışında şiddet uygulaması dışında şiddete başvurmasının insan varoluşuna aykırı olduğu açık bir gerçektir. Dolayısıyla hayatı korumak gibi “zorlayıcı” bir sebep olmaksızın şiddete başvuran insanın tercih şansının her zaman var olduğu kabul edilir. Bu tercih şansıdır ki insanın seçimlerinden mutlak şekilde sorumlu tutulmasının dayanağıdır.

Demek ki nedensellik, tabiatın insan dışı unsurları ile insan eylemleri arasında çok farklı şekilde işlemektedir.

Bütün tercih imkânlarımızı kendi elimizle yok edersek elimizde neden hiç imkân kalmadığından şikâyet etmeye de hakkımız kalmaz. İnsan eylemlerinde kaçınılmaz olan, yalnızca seçimlerimizle kaçınılmaz hale getirdiklerimizdir.

Bu Memlekete Kimin?

2012-01-17T18:57:00.000+02:00

Düşünüyorum, içinde çıkamıyorum. Birileri, sizin hakkınızda her şeyi söyleyerek canınızı yakabilecek durumda oluyor… Ve bunun adına demokrasi denebiliyor…

Birileri sırtınızı dayadığınız her şeye açıkça savaş açabiliyor, yaptıklarından dolayı korunuyor ve buna demokrasi denebiliyor.

İşin daha da garip tarafı şu… Bütün bunlar olup biterken blog aleminde veya basında sanki bunların hiç biri aslında olmuyormuş gibi bir hava yaratılabiliyor.

Yani meselâ Türk bayrağı yakılıp ayaklar altına alınırken bir takım zevat bundan bir ileri demokrasi dersi bile çıkarabiliyor. Öyleye ya artık demokrasinin önündeki son engel de kaldırılmış oluyor, mesela… “Türk” der demez nefret edilesi bir yaratık haline gelebiliyorsunuz.

İnsanlar nelerle ilgileniyor artık cidden anlayamıyorum. Memleketiniz bölünmek üzere farkında mısınız? Hayır! Çünkü zaten artık bu memleket artık düşmanlarından başka hiç kimseye ait değil!

Tamir Etmek Mi Değiştirmek Mi?

2012-01-11T23:26:00.000+02:00

Tasarruf alışkanlıklarımıza göre bu soruya derhal, “ Elbette tamir etmek!” diye cevap veririz.

Bu, yerleşik bir kadim kıtlık psikolojisinin cevabıdır, aslında. Her şeti korumanın tutumluluk olması gerektiği kanaati içimize öyle yer etmiştir ki yakın zamana kadar herhangi bir eşyayı yenisiyle değiştirmeyi bile israf gibi görürdük. Şu anda yaşadığımız ölçüsüz tüketim çılgınlığının sebebi de aslında bu yerleşik kıtlık ve açlık duygusudur. Bu duygudan kurtulmak için “harcayabileceğimizi kendimize göstermek isteriz.”

Somut bir örnek verelim:

Annemin mikrodalga fırını yüz lira civarında bir fiyata satılıyor. Arızalanan sigortasını değiştirmemiz otuz beş liraya mal oldu. Yüz liralık bir malın basit bir parçasının onun fiyatının üçte birine denk gelmesi kıtlık duygusuyla yaşayan bir topluma şüphesiz tuhaf gelmektedir. Eğer mal yüz lira ediyorsa, parçalarının çok daha ucuza gelmesi gerekmez mi? O halde tamirat toplumunun bireylerine şunu sormak isterdim: neden bütün parçaları edinerek basit bir montaj şemasıyla kendi mikrodalga fırınınızı yapmak yerine gidip onu satın alıyorsunuz?

Ticaret hakkında asgari bir bilgisi olanlar derhal olayın maliyetle ilgili olduğunu söyleyecektir. Cevap doğrudur. Ürünlerin üretim faktörleri, yani büyük oranda parçaları, tedarikçi işletmelerden, üretici firmalarca çok büyük miktarlarda, toptan alınır. İşte bu yüzdendir ki her bir mikrodalga fırının fiyatı daha en baştan düşük maliyet baskısıyla şekillenebilir.

Peki bu nasıl mümkün olur? Her şeyden önce büyük miktarlarda mikro dalga fırını üretebilmenin tek yolu, mikrodalga fırının parçalarının da ( üretim faktörlerinin bir kısmı) aynı şekilde büyük miktarlarda ve sür’atle üretilebilmesidir. Böylece her biri, birbirinden bağımsız ve uzmanlaşmış şekilde çalışan onlarca iş bölümleri parçalara ayrılarak basitleştirilmiş büyük üretimin her bir basit parçasını büyük hızda gerçekleştirerek kaynakların israf edilmesinin önüne geçer ve bunlardan en büyük miktarda sermaye mallarının üretilmesini sağlarlar. Kumdan silikon devre yapılmasına dair meşhur örneğin esprisi budur. Bundan dolayıdır ki üretici tarafından üretime katılmayan sermaye malları, sermaye malı üreticisinin elinde kalır. Bunlar az miktarda ve ancak üreticinin işine yarayan şeyler olduklarından marjinal fayda kanunu gereği fiyatları, daima üretime dahil edilen hemcinslerinden daha yüksek olur.

Mikrodalga fırının, üretime giren sigortaları, her partide binlerle ifade edilen şekilde satın alındığında, sigorta üreticisi firma elindekileri kâra dönüştürebilir. Oysa fabrikanın almadığı sigortalar, başka çok nadir üretimlerde o da belki kullanılabilir. Bu durumda sigorta üreticisi için elindeki mal günden güne artan bir risk anlamına gelir. Bu durumda bu riskin maliyetini karşılayabilmek için, kırk yılda bir meydana gelecek arızlarda kullanılacak bu “kıt” mallar için alabildiğine yüksek bir fiyat ister.

Bundan dolayıdır ki mikrodalga fırını tamir ettirmek her halükârda daha pahalıdır.

Yani malları ucuzlatan şey, işçinin emeğinden çalınması değildi. Marx, maliyeti düşürmenin, emekten çalmakla mümkün olacağını sanırken yaptığı hata, buydu. Maliyeti düşüren, işçinin emeğinden çalmak değil, onun emeğini verimli hale getirmekti ki bu da ancak sınırlı bilgisi ve yeteneği olan vasat işçilerin dahi verimli çalışabilecekleri, verimli üretim imkânlarını yaratmakla mümkün oluyordu. Böylece işçilerin çoğu, hayatlarında aklılarına gelmeyecek kadar karmaşık teknolojilerin başında, onlar için basitleştirilmiş yöntemlerle, kendi başlarına asla gerçekleştiremeyecekleri üretim işlerini yürütebildiler.

Yine bu yüzdendir ki gelişmiş ülkeler geri dönüşüm teknolojilerinde liderdir. Eskiyen sistemleri tamir etmenin maliyeti yerine, maliyeti düşüren ve bu yüzden eskiyi daha pahalı kılan teknolojileri geliştirmeyi ve sermaye mallarının sürekli yeniden kaynak halinde kullanılmasını bu yüzden tercih etmektedirler. Yani Marx’ın “yeniden üretim” dediği, aynı malların sürekli birbirleri üzerinden veya kaynak israfıyla üretimi gibi bir şey yoktur. Çünkü eğer maliyetleri düşürmeye yönelik sürekli bir çabamız olmasaydı, ne kaynaklarımızı koruyabilir ne de fabrikaları tahrip ederek karnını doyurabileceğini sanan bir kısım işçileri istihdam edebilirdik.

Bu yüzden meselâ ABD’de kullanım ömürlerini dolduran mallar mutlaka hurdaya ayrılır. Çünkü kullanım ömrünü dolduran malların, gelişen teknolojiye göre geri kalmış bir teknolojiyle yapılmış üretim faktörlerinin temini, her geçen gün daha pahalı hale gelmektedir. Bu da tamiratın maliyetinin, yeni mala göre daha fazla olmasına sebep olmaktadır.

Bizimki gibi yaratıcı olmayan montaj ekonomilerinin tüketicileri ise bu maliyet hesabını yapamadıkları içindir ki gelenekleşen israf, sürekli bir negatif kurum olarak bizi fakirleştirmektedir.

Kötülüğün Tabiatına Dair

2012-01-08T02:41:00.000+02:00

Kötülüğün tabiatı aslında çok ilginç. Çünkü “kötülük” aslında kültürden kültüre değişiklik arz eden bir kavram.

Meselâ Hıristiyan kültüründe, her türlü olumsuzluk da “kötülük” sayılarak ciddi bir teolojik problem haline getirilmiştir. Aqinalı Thomas’ın iradeye yaptığı vurgu maalesef Hıristiyan dünyasının kötülük problemin nihaî olarak çözememiş.

Peki ama başımıza gelen her olumsuzluğu “kötülük” olarak addetmek ne kadar doğru?

Bu sorunun cevabını belki de “iyiliğin” ne olduğuna bakarak vermek icap eder.

İyilik insan dışında meydana gelen bir şey değildir. İnsanın varoluşunu sağlayan şeyler iyi, diğerleri kötü veya yararsızdır. İnsanın varoluşunu destekleyen her olay ve davranış iyi kabul edilir. Bu açıdan sahibini koruyan köpek iyidir ama “iyilik” yapmamaktadır. İyilik eylemin, yani insan yapıp etmelerinin bir ölçüsüdür.

Bundan dolayı da kötülük de ancak insan davranışları için vardır. Depremlerin kötülüğünden bahsetmek yanlıştır. Şüphesiz depremler can kaybına yol açara fakat bunun içinde insan varoluşuna yönelik bir kasıt yoktur. Depremlerin can kaybına sebep olması kötü olmakla beraber, bu tabiat olayının içinde bir “kötülükten” bahsetmek onu insanîleştirmek anlamına gelir ve saçmadır.

Bu açıdan bakıldığında maddeler ve insan dışındaki canlıların “iyi olmak” özelliklerini “iyilik” olarak değil, “faydalı”, veya iyi olmamak hallerini “zararlı” sıfatlarıyla niteleriz.

Bundan dolayıdır ki kötülük insana mahsustur.

Kötülüğün birinci özelliği, onun varoluşumuza, insan olmaklığmızın biricik temeline karşı olmasıdır.

İnsan eyleminin, varoluşa karşı olanlarına “kötülük” deriz.

Kötülüğün, insan varoluşuna karşı oluşu, onun yegâne varlık sebebidir. O yıkmak ve yok etmek için vardır. Kötü insanların, varoluşa karşı yürüttükleri her türlü cinayet, gasp ve zorbalığın yegâne amacı ancak ve yalnız, kendinden başka hiçbir şeyin var olmamasını sağlamaktır. O yalnızca yok etmek için vardır.

Kötülüğün bir başka özelliği sınır tanımamasıdır.Kötü insanlar yok etmek için gerekli gördüklri her şeyi yapar. Varoluışun ancak belirli kayıt ve şartlar altında sınırlarla anlamlı olduğunu, iyiler bilmez, bunu farkında olmaksızın yaşarlar. Fakat bu kayıt ve şartlarla sınırlandırılmanın asıl farkında olanlar kötülerdir ve onlar amaçlarına ulaşmak için hiçbir sınırlamayı gözetmezler. Onla riçin ilkelerin, karinelerin, kuralların vs hiçbir anlamı yoktur. Onlar yalnız ve ancak kendileri için var olan ve bunun için her şeyi bozmakta, çarpıtmakta, bulandırmakta ve kirletmekte sakınca görmeyen insanlardır. Dolayısıyla… Nerede bir mazluma karşı, kibir gösteren birini görürseniz bilin ki o kötü biridir.

Kötülüğün bir diğeri özelliği “uzlaşmaz” oluşudur. Kötülük asla kendi amaçlarından ve fayda telâkkisinden vazgeçmez. Onun faydası, yalnız ve ancak kendisi için ve kendisinin bildiği şekilde hükmetmekten ibarettir. Buna boyun eğmeyen hiç kimseye hayat hakkı tanımaz. Dolayısıyla Ayn Rand’ın dediği gibi: “İyilikle kötülük uzlaştığında, kaybeden kesinlikle iyiliktir.” Bunların anlamı şudur: Herkesin içinde iyiliği ve kötülüğü aynı anda taşıyor olmasına değil, taşıdıklarından hangisine boyun eğdiğine bakmak gerekir. İnsan için yargılanmanın özü budur. Yargılamayı bulanıklaştıranlar ancak iyiliği perdeleyip kötülüğü rahatlatan kişilerdir. Vicdanınız ölmemişse eğer bütün yapmanız gereken yukarıdaki ölçülere göre çevrenizi gözlemlemektir. O zaman, neden hayatla ve toplumla bir türlü barışamadığınızı anlayacaksınız.

Nefret Üzerine

2012-01-02T13:07:00.001+02:00

Nefret kötü bir duygu kabul… Ama onu kötü yapan, kendisi mi? Yoksa yöneltildiği kişi mi?

Meselâ insanlığın mahvına sebep olmuş kişilerden nefret etmek de bir suç mudur?

Hayat tek taraflı fedakârca ve tarafsız bir sevgiyle var olabilir mi? Yani içinde hiç nefret içermeyen bir hayat sağlıklı olabilir mi, sürebilir mi?

Hayat tek taraflı bir fedakârlıkla devam edemez. Her şeyden önce fedakârlık geçici ve gönüllü bir durum olmalıdır. Birinin, hayatını, sadece diğeri istiyor diye sürekli kısıtlayarak yaşaması mümkün değildir.

Bundan dolayıdır ki fedakârlığı değerli kılan, gönüllülüğü ve geçiciliği inkâr eden hiçbir ilişki, sevgi doğuramaz ve sevgiye de dayanıyor olamaz.

Nefret, ilişkilerin meşruiyet sınırlarını çizen özelliklerin bozulmasına karşı gösterilen bir tepkidir. Veya meşru bir nefret, ilişkiyi bozmak isteyen kişiye karşı yöneltilen meşru bir tepkidir.

Bundan dolayıdır ki nefret duygusunu yok etmek isteyenler aslında insanı, kötülüğe, şiddete ve tecavüze karşı silâhsızlandırmak istediklerini fark edememektedirler.

Saf nefretsiz bir dünya neden mümkün değildir, o halde?

Çünkü asla, içinde kötülük olmayan bir dünya var olmayacaktır. Kötülük için kötülük isteyenler var ise onlara karşı bir savunma aracımız da olmalıdır. Kötülük için kötülükle tatmin olanlara karşı hiçbir duygusal savunmamız olmazsa ancak dünyayı kötülüğe teslim etmiş oluruz.

Bu yüzdendir ki önemli olan, nefretin kendisi değil ama yöneldiği hedeflerdir. Savunmasızları hedef alan bir nefret kötüdür. İyi niyeti, fedakârlığı istismar edenlere karşı nefretse bir görevdir.

Şu iyi bilinmelidir ki nefret, ancak bir kötülüğe karşı tepki olarak işe yarar. Nefret asla tek başına, varoluş için yaratıcı bir güdüleme, bir motivasyon kaynağı ve aracı değildir.

Nefret ancak yıkım doğuran bir ateşleyicidir. Mesele ateşlemeden sonra neyi havaya uçurduğumuzu iyi bilmektir. Masumlara yönelik bir nefretle donanmış kötüleri mi yoksa masumların kendilerini mi?

Eğer bu ayırımı yapmayı bilmiyorsak zaten sevmekten de haberimiz yok demektir. Çünkü sevmek, ilgilenmek, korumak, kollamak, yoğunlaşmak ve benimsemek demektir.

Benimseyerek varlığımızın bir parçası saydıklarımıza karşı yönelmiş, herhangi bir şiddet ve tecavüze karşı, hiçbir şey hissetmememiz mümkün müdür?

Nefret insanî bir duygudur ve ancak her insanî duygu gibi varoluşu desteklemekte kullanılırsa meşru ve kabul edilebilir bir duygudur.

Nefretsiz değil ama nefreti doğuracak kötülüklerin en az olduğu bir dünya için…

Sevgi vermeyi ve müşfik olmayı seçiyorum.

Bedava Bir Erdem midir?

2011-12-29T10:37:00.000+02:00

Ne düşündüğümüzün bir önemi var mı artık? Bize öğretilen şeyler:

Alış veriş kötüdür!

Tüketim kötüdür!

Hep hiç verme! Üret ama tüketme…

Hiçbir şeyi satma, hep bedava ver! Satmak kötüdür. Elindekini bedava ver!

Ama sanıldığı gibi “bedava” diye bir şey var mıdır?

Bedava diye bir şey yoktur, çünkü insan ölümlüdür. “Değer” ancak insan için vardır. Çünkü ancak insan, sınırlı bir ömrünün olduğunun bilincindedir.

Yani “sınırlı” kaynakların en başta geleni insan hayatıdır. İnsan hayatının iktisadî bir mal sayımlamaması gerekir. Buna karşılık diğer her şeyin “değer” kazanmasının sebebi, insan hayatı; daha doğrusu insan varoluşu daha da doğrusu varoluşumuzdur.

Aslanlar, kaplanlar, kırkayaklar asla Uranyum’u bilmez… Kumdan mikro işlemci üretmez, roman yazmaz, film çekmez, şarkı yapmaz. Bunlar insanın var oluşunun eserleridir.

Bunları değerli kılan şey, kendi içlerinde taşıdıkları sanılan bir şey değildir. Bunları değerli kılan, yalnızca ömrü sınırlı ve varoluşunun sınırlarının farkında olan insanoğlunun, onlarında farkında olmasıdır.

Bundan dolayıdır ki insan emeği dahil hiçbir şey bedava olmaz. Marx şeylerin kendiliğinden değer taşıdığını sanırken bu yüzden yanılıyordu. Çünkü şeylerin değerinin kaynağının insan varoluşu olmasaydı, asla Marx onlarda içkin bir değer olduğu yanılgısına varamayacaktı. Buradaki temel ve öldürücü yanlışı, “değer” sorununda insan algısını inkâr ederek insanı, yalın bir hesap makinesi haline getirmesidir.

Üretmeden tüketmek, en başta, insan varoluşunun sınırlılığından dolayı kötüdür. Çünkü üretmek “tüketime teşvik için yapılan kötü kapitalist bir kışkırtıma” falan değildir. Üretim, insanoğlunun bir sonraki nesil için bırakacağı şeyleri var etmek, ortaya çıkarmak, yaratmak demektir. Üretmeden tüketmek, bir sonraki nesli aç bırakmak pahasına var olanı tüketmek demektir. Üretim bu yüzden bugünü karşıladıktan sonrası düşünülerek sürekli arttırılır.

Dolayısıyla sosyalist “tüketim düşmanlığı” aslında, üretimin artan miktarlarına karşı gizli ve çatal dilli bir öfkeden başka bir şey değildir.

Bu yüzdendir ki her şeyin bir bedeli vardır ve bu yüzdendir ki varoluşumuzun maliyet içermeyen menfaatleri, yani temel haklarımız ( hayat, mülkiyet ve hürriyet) dışında, hiçbir şeyi bedavaya talep etmek hakkımız yoktur!

Almadan vermeyi reddediyorum.

Karşılıklı alışverişi, değer mübadelesini ve bereketi seçiyorum.

Karşılıklı alış verişi, değer mübadelesini ve bereketi seçiyorum

İslam ve Devlet ya da Amerikan Başarısı

2011-12-24T23:21:00.000+02:00

ŞANSI UNUTUN, GEREĞİNİ YAPIN...

Üniversite öğrencisi iken, birkonferansa katılmıştım. Konusu “İslam ve Devlet” idi. Konuşmacı “İslamcı”kesimin önem verdiği muhafazakârlığı önde olan bir Türk Milliyetçisi idi. Buyüzden salon tıka basa dolmuştu.
Sözlerine başladığında bütün salon nefesinitutmuş, hatibin ne söyleyeceğinin merakı içinde derin bir bekleyişe girmişti.Kalabalığın arasında muhafazakâr kesime mensup her renkten insan vardı. En önsıralarda Türkiye, Zaman gibi gazetelerin muhabirleri göze çarpıyordu. Nihayetkonuşmacı kürsüde yerini aldı. Kalın camlı gözlüklerinin arkasındaki gözlerinihafifçe kıstığını gördüm, sonra da dudaklarının hafifçe kıpırdadığını. Adetasözlerine başlamadan önce çektiği besmeleyi duyar gibi olmuştum. Kendinden eminses tonunu işittikten sonra bütün dikkatimi sözlerini anlamaya vermiştim. Birsaati aşkın konferanstan zihnime çivi gibi çakılan şu sözler kaldı. Detaylarsenelerin erozyonu ile uçup gitti…

“…Yıllardır İslam devleti konusu ile büyük bir merakla ilgilendim. Vebu senelerce süren tetkiklerim neticesinde İslam’ın devlet konusunda üç taneemri olduğunu müşahede ettim. Bunların birincisi yapılacak işi ehlinevereceksin, ikincisi adaletle hüküm vereceksin ve nihayet üçüncüsü istişareedeceksin… Bunların dışında devlete ilişkin bir hüküm bulamadım. Sözkonusu edilen başına İslam getirilen hususların tamamı konuyla ilgili ilmebırakılmış. Mesela ordu konusu, şu olursa İslam ordusu olur diye bir hüküm yok yanikurulan ordu askerlik ilmi çerçevesinde faaliyet gösterecek… Bu üç umde diyeadlandırabileceğimiz hükmü yerine getirenlerin illa da Müslüman olmaları ya dadevletle ilgili olmaları gerekmiyor. Bu hükümleri yerine getiren tüm güçlerdaima başarıya ulaşırlar…”

Bu konferansın üzerinden senelergeçtikten sonra çalıştığım Bakanlık tarafından bir Amerikan burs programı ileABD’ne gittiğimde bu üç ilkenin hayata geçirilmiş olduğunu gözlemledim. Programçerçevesinde çalıştığım bakanlığın dengi Amerikan Bakanlığında her işin ehlineverildiğini, kazara ehil olmayan atamalarında uzun ömürlü olmadığını gördüm.Bütün birimlerde her konuda adaletli olunmaya azami gayret gösterildiğinisöyleyebiliriz. Ve nihayet en küçükbirimden en üst birime kadar bütün birimlerin, olmaz ise olmazı, “ortak akılodası” da diyebileceğimiz toplantı salonlarının varlığıydı. Dahası bu salonlargöstermelik değildi. Bütün birimler güne, günün çok erken saatlerinde, busalonlarda başlıyorlardı. Bu salonlarda yapılan işler değerlendiriliyor,yapılacak işler kararlaştırılıyordu.

Elbette en Amerikan karşıtlarınınbile kabul etmek zorunda kalacağı, geçen asra ve günümüze damgasını vuran (emperyalistbile olsa) bir Amerikan başarısı varsa, bunun sırrının da aslında bize ait olanbu ilkeler olduğunu itiraf etmek zorundayız.

Bulunduğumuz yerden durupçevremize bakalım. Çalıştığımız yerlerde gerek kamu gerekse özel sektör olsun, buüç ilkenin neredeyse hiç uygulanmadığını görmek gerçekten de şaşırtıcı değil… Evet,galiba titreyip kendimize gelmemiz gerekiyor…

Fransız Kalmayalım, Boykota Katılalım!!

2011-12-22T23:48:00.009+02:00

Fransız mallarını boykot etmemiz isteniyor. Her kafadan bir ses yükseliyor ve bir vaveyladır gidiyor.

Gerçekten de bir coşkudur, bizde BOYKOT!

Yaşadığım ömrümün önemli bir kısmında İtalyan mallarını, Çin mallarını, Amerikan mallarını, Fransız mallarını boykot ettik!!

Üstlerinde tepindik, ateşe attık, yaktık...

Sonra ne yaptık unuttuk...

Unuttuk, çünkü beşer hafızası nisyanla maluldür...

Bu tepkiler saman alevidir, boşalan öfke selidir.

Başlar ve biter.

Yani sonuçsuzdur.

Kararlı bir kinle donanmadıkça, bedel ödemeye hazır olmadıkça kurusıkı bir kabadayı narasıdır, eser ve geçer...

Benden söylemesi bedeli ödenerek satın alınmış Fransız malları MİLLİ SERVET hükmündedir.

Bedeli ödenmemiş olanlar iade edilmeli ve bir daha yeni sipariş verilmemelidir.

Fransız şirketlerinin ortakları bu ortaklıktan ayrılmalı, Türkiye topraklarında bulunan Fransız malı konumunda bulunan fabrikalar ya da tesisler millileştirilmeli, Fransız turistlere vize uygulanmalı, Fransa'ya yapılacak her türlü resmi ya da turistik seyahatler iptal edilmelidir.

Fransa'da yaşayan Türk vatandaşlarına Fransız Bankalarındaki paralarını çekip Türkiye'ye dön denilmeli ve her türlü zararları karşılanmalıdır.

Bu ve benzeri tedbirler ancak devlet kararlı ise gerçekleştirilebilir, yapılan gerçek boykot olur, gerisi kuru gürültüden ibarettir...

Bilgi Üzerine Kısa Bir Deneme

2011-12-20T15:25:00.001+02:00

Ne zamandır bir bilgiyi edinmenin yolları üzerine düşünüyorum. Ve acaba okullarımızda öğretilen şeyler veya bu şeylerin öğretilme metotları dışında başka bir şey yok mudur, diye merak ediyorum.

Akademik uzmanlığın yarattığı en büyük sıkıntı, yaratıcı fikirlerin önünde bir engel halini almasıdır.

Akademik bilgi de edinilmiş bilgilerin bir türüdür ama tek ve en gerçek bilgi değildir.

Çünkü akademik bilgi, belli kayıt ve şart altında yapılan deneylerle ulaşılan bilgidir. Buna sosyal bilimler de dahildir. Söz gelimi aynı savaşı farklı ülkelerin arşivlerinde farklı tarih yorumlarıyla bulursunuz.

Bu durumda bilgi problemi, felsefeyle ilgisi düşünülmeksizin çözülebilecek bir sorun değildir.

O halde felsefe nedir? Felsefe galiba – ki burada “galiba” demek bana büyük bir zevk veriyor- neyi nasıl düşünmemiz gerektiğiyle ilgili benimsenen yöntemlerden her biri…

Bu neden önemli? Şundan dolayı önemli: çoğu deneysel bilimle ilgili sorun, aslında deneye bakış açısından kaynaklanır.

Meselâ ışığın davranışıyla ilgili dualist bakışta, deney düzeneğinin ve ölçüm araçlarının varlığının gözden kaçırılması farklı cevaplara yol açar. Eğer bilimsel devrimler paradigmal değişikliklerle meydana geliyorsa paradigmaların temelindeki şey yaklaşım farklılığı yani felsefî farklılıktır.

Çünkü farklı bir paradigma ileri süren kişi, deneyle veya veriyle ilgili olarak şunu kabul etmekte ve söylemektedir: “Benim verileri algılayış ve yorumlama biçimim seninkinden tamamıyla farklıdır…”

Bu açıdan bilimsel paradigmalar aslında deney sonuçlarından “kendiliğinden” doğmazlar. Peki neden sonuçlar biz kendiliğinden bir bilgi üretmez? Çünkü eldeki verilerden hakikate giden bir yol çizmek insanın yapması gereken bir iştir. Yani aklını kullanarak üretmesi gereken yeni bir yol ve bilgidir. Daha önceden var olmayan bir yorumun, açıklama gücünün diğerleriyle rekabete girmesiyle sınanırlar.

Bu yüzden bilim adamlarının işi, üretilmiş teknolojiyle bilinen şartlar altında aslında imkânı olan herkesin ulaşabileceği bilgilere tekrar tekrar ulaşmak değil, eldeki paradigmaların açıklayıcılığını sürekli sınamaktır.

Bu yüzdendir ki bilmek kendiliğinden meydana gelmez. Bilgi kendiliğinden beynimize girmez… bir şeyi bilgi haline getiren onun hayatta kullanılmasını sağlayan ve bunu yapmak iiçn de onu yorumlayan aklımızdır.

Aklımı kullanmayı ve öğrenmeyi seçiyorum.

Nesine.com ile Piyango Değil Garanti!

2011-12-19T19:41:00.001+02:00

Son on Milli Piyango çekilişinin ikisinde büyük ikramiyenin Nesine.com’da satılan biletlere çıktığını gören bir çok Milli Piyango tutkunu, bu yılbaşında biletlerini internette Nesine.com’dan alıyor. Üstelik bu kazandırma oranı ile yetinmeyen Nesine.com, bu yılbaşında kazanma şansınızı zirveye taşımış! Biletini özel olarak hazırlanmış 5'er adet biletten oluşan “Amorti Garanti Paketleri”nden alana Amorti Garantileniyor.

Son 10 yılın en şanslı ve uğurlu Milli Piyango Bilet Bayii burada!

Bunun yanında saymakla bitmeyecek avantajları da var. Online bilet ile kaybolan, cepte yırtılan, makineye yanlışlıkla atılıp yıkanan bilet dönemi de kapanıyor. Üstelik biletinize ikramiye çıktığı an Nesine.com anında size haber veriyor.

Bu kadar avantajın üzerine desem ki; kendi bilet numaranızı kendiniz de belirleyebiliyorsunuz? Akan sular durur elbette! İster takımınızın kuruluş yılı, ister ilişkinizin başladığı tarih, isterseniz eşinizin doğum gününe ait rakamları içeren biletleri Nesine.com’da oluşturabilir ve kolayca satın alabilirsiniz.

Yukarıda belirttiğim gibi “Bana bir şey çıkmaz” korkusu da yaşamak yok. Nesine.com üzerinden Amorti Garanti Paketi alırsanız 1 adet Amorti Garanti!

O zaman ne diyelim... Gönlünüze göre bilete, gönlünüze göre ikramiye!

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Kişisel Gelişim Veya Olmayı Öğrenmek

2011-12-19T13:47:00.000+02:00

Kişisel gelişim kitaplarıyla dalga geçilir oldu, bir zamandır. Hatta bazıları işi daha ileri götürüp kişisel gelişimle ilgili doğu öğretilerini dinle kıyaslamaya, dinen reddetmeye falan kalktı.

Kişisel gelişim çabaları, birer etkisiz çabalama şekli midir?

İstenen, kişisel olarak gelişmemiş ama belli kalıplara, söylendiği gibi inanarak kalıp davranışlar sergileyen insanlar mıdır?

Hepimiz belli bir kalıpla mı görünmeli, kendimizi ifşa etmeliyiz?

Arada ıskalanan şey, benliklerimiz olmasın?

Hayatı benliklerimizle yaşarız. Benliklerimizle sevinir, benliklerimizle acı çeker, benliklerimizle ölürüz.

Benliklerimiz bineklerimiz olan vücutlarımızın sürücüleridir. Yani benliklerimiz bir çeşit hayat yazılımıdır. Mesele şu ki o yazılıma diğer canlılar müdahale edemezken biz edebiliriz.

Ve diğer mesele şu ki hiçbir yazılım, bilinçli ve aktif bir yazılımcı olmaksızın geliştirilemez.

Yani bir köşeye çekilerek hiçbir şey düşünmeden ve algılamadan yalnızca bir takım şekillere ve bir takım topluluklara uyarak hiçbir şeyi fark etmemiz veya algılamamız, “daha iyi bir şey” olmamız mümkün değildir.

Kişisel gelişim yöntemleri bize kendimizi, varlığımızı, gücümüzü fark etmek için seçenekler sunar. Bu yöntemlerle kendi kendimizi fark eder ve öz değerimizi fark etmeye başlarız. Kişisel gelişim teknikleri bize öz değerin bir başka insandan dolayı değil, kendimizden kaynaklandığını öğretir.

Eğer başkasına zarar vermeksizin, kendi değerimle ve varlığımla ilgili bir yöntem kullanıyorsam, bu kimi ilgilendirir? Kişisel değerimizle ilgili farkındalığı, tekrar söyleyelim; kimseye zarar vermeksizin, geliştirmemiz en nihayetinde daha olumlu, daha iyimser ve daha zararsız ( ahlâklı) bir insan olmamıza yarayacaksa, yöntemin ne olduğunun bir önemi var mıdır? Velev ki bu yöntemlerden biriyle ciddi bir inanç değişikliği yaşayalım… bir kitlenin etiketini taşıyarak ölçüsüz hareket etmek mi yoksa hiçbir kitleye mensup olmadan ölçülü davranmak mı insan için daha iyidir? Kaldı ki insan mutlaka belli bir topluluğun üyeliğini her zaman taşıyacaktır.

Aslolan olmak…

Olmayı tercih ediyorum

Olmayı tercih ediyorum.

İşi İş Yapan Onu Sevmektir

2011-12-18T14:30:00.001+02:00

Elbette sadece ve yalnızca kendime öğüt için söylediklerim. Her gün aynı şeyleri söylesem de söylemem gerektiği için…

Aslında Cem Yılmaz en iyi örnek ama gene de bizim milletin anlaması zor. Hayır millet anlamasa ne olur?

Millet anlamayınca , anlamaya çalışmayınca, toplu bir anlayışsızlık ve karamsarlık peydah oluyor. Bu, kendisine zincirlendiğimiz ve hiç kurtulamadığımız kara bir bulut gibi.

İşte kahramanları, kahraman yapan şey de bu… Kendilerini, toplu histerilerin ve karamsarlıkların zincirinden kurtarmaya çalışıyorlar.

Toplu histeriler, karamsarlıklar, umutsuzluklar zamanla toplumun geleneği, daha ziya de göreneği haline geliyor. Kökeni bilinmeyen ama kendilerine uyulan “kara kurallar” oluyorlar.

Fakirlikten korkmak, ekmeği daima bir başka insanın ihsanı ve sadaksı saymak ve bunu garantiye almak için sürekli en kolayını yapmaya çalışmak toplumun yerleşik davranış kalıpları haline geliyor.

Kurumsal iktisatçıların uğraştıkları kurumlar sanırım böyle meydana geliyor.

Eğer iktisat malların mübadelesiyle ilgileniyorsa, “Kör satıcının kör alıcısı” mutlaka bulunacaktır. Bu durumda bir şeyler üreten kişinin işsiz kalması, fakirlik çekmesi söz konusu olmayacaktır. Buna mukabil bazı işlerin miyadı dolar, yerlerine yenileri icat olunur. Ama bu süreç hiç durmaz.

O halde yapmamız gereken, “ekmeği garanti edecek” bir iş aramayı bırakıp artık bir iş yapmaya başlamaktır. Çünkü her devirde geçerli olan ancak birkaç meslek vardır ve herkesin o meslekleri icrası da mümkün değildir.

“İşini sevmek” denen şeyi, yapmaya mecbur edildiğimiz işe zorakî bir aşk geliştirmek midir? Yoksa sevdiğimiz şeyi, iş haline getirmek midir? Severek ürettiklerimizi başkalarının beğenisine sunmaktır aslında “işini sevmek”…

Bu neden önemli?

Eğer herkes garanti ekmek ve hatta refah kaynağı bir iş aramakla uğraşırsa, o zaman orada yeni işler ve mallar,ürünler üretilemez, yaratıcılık ölür. O zaman o memlekette taklitçilik ve bedavacılık, yerleşik davranışlar haline gelmeye başlar ve bunlar yüceltilerek norm ev değer halini alır.

Kahramanlar işte bu tip kara zincirleri kıran, toplumun kara algılarına karşı yaşama sevincini ve yaratıcılığı savunan insanlardır.İşimi seviyorum. Sevdiğim işe değer veriyorum. İşimi ciddiye alıyorum.

Refahı, ümidi ve neşeyi seçiyorum.

Hz. Noel Baba

2011-12-17T13:57:00.001+02:00

Dün “mütedeyyin sermayenin” açtığı büyük marketlerin birindeydik. Bu marketlerde alkollü içki satılmaz. Üzerinde Arapça yazılı, plastik çerçeveli levhalar falan satılır. Ne kadar yaldızlıysa o kadar iyidir! İmanın yaldızlısı makbuldür ne de olsa.

İçeride en ucuzundan yerli pop veya pop arabesk çalınır. Ne çaldığı da önemli değil ya… Yani “ Ayarı verdim yâre…” ayarında bir müptezellik de gayet güzel yutuluyor, ne de olsa yerli malı. Biz de “muhafazakârız” ya, “zevkle dinliyoruz”.

Diksiyonu berbat bir görevli o günün fırsatlarını sayıyor. Özellikle mi genizden konuşuyor bilemiyoruz.

Bir üst kata çıkınca karşımıza Noel babanın gül cemali ve kırmızı iç çamaşırlar çıkıyor. İçerisi ana baba günü ve müşterilerin belki yarıdan fazlası “modern mutaassıplardan” oluşuyor.

Kırmızı iç çamaşırı çılgınlığı anlaşılabilir bir şey… Sonuçta herkesin cinsel hayatıyla ilgili belli arzuları olabilir. Bize garip gelen o çamaşırların üstünde bize gülümseyen tombul Noel baba oldu.

“Gelin yavrularım, beylerinize güzle görünün şöyle… Kırmızıyı giydin miydi beyini tavladın gitti! Sen merak etme ben sana bütün seneyi öyle geçirmeyi garanti ediyorum! Yahu arkanızda koskoca Noel baba var, yavrum! Hadi giyiniverin kırmızıları da…”

Eh nasıl olsa namus örtü altında, garantiye alınmış. Noel babaya da bir ufacık yer verilse ne olur ki? Onunla da diyalogu koparmamak lâzım. Eh namusu örttük diye renklendirmeyelim mi kardeşim, değil mi? Açıklar düşünsün! Yaşasın Hz. Noel baba!

Erdemli Bir Cehalet için

2011-12-16T18:19:00.001+02:00

Bilmiyorsan korkmalı mısın? Daracık bir geçidin arkasında bir dünya cenneti yatmadığını nereden bilebilirsin?

Doğacağımı bilmiyordum ve ne zaman öleceğimi de bilmiyorum. Bütün yaptığım yaşadığım günlerin içini doldurmak. Yaşadığım ruhun içini doldurmak. Her zaman başarılı veya ayıpsız şekilde mi? Keşke yapabilseydim.

Ama başarının başarı, ayıbın ayıp olduğunu bilerek pişmanlığı ve özrü kabullenerek dizlerim ve ellerim yaralı… Ama gene de yürümeyi sürdürerek.

Her şeyi açıkça bilmek daha mı mutlu ederdi beni?

Zaman biriktirilmez…

Zaman harcanmaz…

Zaman yaşanır.

Zaman ancak yaşadığım anlardan ibarettir.

O zaman… Korkarak veya endişelenerek değil… Yaşadığını bilerek nefes al ve ver…

En azından bu kadarını anla sevgili benliğim.

Cehaletimi ümitle ve inançla aydınlatıyorum.

Ümitli, inançlı ve neşeli olmayı seçiyorum.

Ümitli, inançlı ve neşeli olmayı seçiyorum.

Dur Ve Sus

2011-12-15T00:35:00.000+02:00

Bütün mesele aslında azıcık sabretmek… Yani? Azıcık ama azıcık susmak.

Bu sadece kişisel ilişkileri normalleştirmek için değil, hayatın bütünüyle barışık akabilmek için gerekiyor.

Hayat da bizimle konuşuyor. Söylediği de şu: “Sonuçların, yürümek istediğin yollardan sonra vardığın yerlerdir.”

O halde nasıl yürüdüğümüze ve nereye gitmek istediğimize dikkat etmemiz gerekiyor. Bunun içinde deli gibi sürmektense arada durup çevreye bakmak gerekiyor. Bakmazsan öğrenemezsin. Öğrenmenin yolu öğrenilecek şeye bakmaktır. Öğrenilecek şeye bütün varlığınla bakmak ve akmaktır.

O halde kendimi telâşın ve paniğin ellerine bırakmadan…

Onların işgal etmek istediği huzur anlarını daima yapıcı bir işle doldurmak… Bunu kendime sürekli söylemek….

Aslında bütün sözler insanın kendisine söylenir. Zaman boş değildir… Sadece neyle doldurursan onunla dolar, harcanır.

Telâşın ve öfkenin ilacı sabırdır. Sabır, bir anlık susmaktır, bir anlık durmaktır.

Durmayı ve susmayı bil.

Durmayı, susmayı ve öğrenmeyi tercih ediyorum.

Asalet Dediğimiz Şey

2011-12-14T10:56:00.002+02:00

İngiliz veliaht prensi sarayına dönmeden önce ormanda kamp kurdu, ağaç kesti, kütük taşıdı, tuvalet temizledi… Ölüm tehlikesi atlattı. En az bir yıl daha Afganistan’da bu işleri yapacak. Babası ki kendisi İngiliz basınının baş alay konusu ve malzemesidir, askerliğini Falkland Savaşı’nda pilot olarak yapmıştır. Bu genç adam, sözde “keyfi” bir rejim olan monarşinin veliahtı…

Başbakanımızın oğlu, 21 gün orduevinde askerlik yapmış… Bu da “halkın yönetimi” denen demokrasinin başındaki insanın oğlu, “veliahtı”…

İki davranış arasındaki fark şu:

Birincisinde genç adama, kendisine saygı duyulması için önce kendine saygı duyması öğretiliyor. Ulusunun başına geçtiğinde en çetin şartları tecrübe etmiş ve bundan dolayı karar vermek cesaretine sahip biri olduğunu göstermesi gerektiği öğretiliyor. Saygının en önce insanın, kendisine inanç duyması ile başladığı, kendisine saygı duymayan bir insanın hiçbir saygıyı hak etmediği öğretiliyor. Bu açıdan mesela onun dedesinin kral 6. Georg’un, kekemeliğini nasıl yendiğine dair “ King’s Speech” adlı film çok düşündürücüydü.

İkincisinde ise genç bir çocuğa, saygının, sadece bir kuvvetler ilişkisinin eseri olduğu öğretiliyor. “Güçlü olduğun müddetçe, muktedir olduğun müddetçe sana saygı duyarız!” deniyor. Başbakanımızın oğlu, hepimizin birbirimize gülerek bazen de ağlayarak anlattığımız askerlik anılarından hiçbirini yaşamadı. Çocuklarına “ Ben askerdeyken..” diye başlayan hiçbir anısı olmayacak.

Her iki “veliaht” da yaşıyorlar, ikisi de nefes alıyor ve itibar görüyor. Aralarındaki fark, “medeniyet” . Medeniyet de yaşanan hayatın, anlamlı bir şeyler haline gelmesi demek.

Atatürk, “Türk Milleti zekidir, Türk Milleti çalışkandır…” derken Türk Milleti’nin anlamlar üreteceğine yani medenileşeceğine hatta çağdaş medeniyeti geçeceğine inanıyordu. Atatürk, Türk Milleti'ni asil ve yücegörüyordu. Her bir Türk'ün birer hükümdar asaletine sahip olduğuna yürekten inanıyordu.

Bugün gelinen noktada şeyh Sait, derviş Mehmet, Kanco bilmemkim gibi tescilli hainlerin soyları Atatürk’ün meclisinde bize “modernleşme” ve demokrasi öğretiyor ama dikkat edin asla medeniyet değil! Medeniyeti sahiplenen kraliçe, kendini onun dengi sayması gereken Türk cumhurbaşkanına nişan takarak ona kendi memuru muamelesi yapıyor ve bundan dolayı, Atatürk’ün ülkesinde hiç kimse gocunmuyor.

Eksikliğimiz, medeniyetsizliğimizdir. Medeniyetsizliğimiz, kendimize saygısızlığımızdır. Kendimize saygısızlığımız tarihimizi reddetmemizdir. Tarihimizi reddetmemizin sonucu ise soysuzluktur, asaletsizliktir.

Şimdi Neden İngiliz kraliçesiyle bizim seçilmiş yöneticimizin aynı değerde görülmedikleri anlaşıldı mı?

Kendime saygı duymayı, tarihimi benimsemeyi ve onunla gurur duymayı seçiyorum! Tarihimi her şeyiyle kabul etmeyi seçiyorum. Türk olmaktan pişman olmamayı seçiyorum.

Asaleti ve medeniyeti seçiyorum.

“Ne mutlu Türküm diyene!” demeyi seçiyorum!

Yaşamak

2011-12-13T21:55:00.000+02:00

Sebebini bilmiyorum. Sebebini bilmek gerekiyor mu acaba?

Yarın iyi olacak. Çünkü bugün iyiydi.

Bugün ayaklarımın üzerinde yürüdüm, yoruldum, iş gördüm, yazdım, heyecanlandım, yoruldum.

Bugün yaşadım.

Yaratıcılık Ve Zenginlik

2011-12-11T13:51:00.001+02:00

Para kazanmanın yolları üstüne düşünülenler bana tuhaf daha da kötüsü artık korkunç geliyor.

Artık sıradan insanlar haram para ile zengin olanların hayatlarına özenir oldu.

“Helâl” denen şey, kendisine uyulması imkânsız, bir tür gülünç ve geçersiz ahlâkî öğüt anlamına gelir oldu.

Bunun ne önemi var? Önemli olan parayı elde etmek değil mi?

Bunun önemi şurada: Para “kazanılır”. Yani herhangi bir şekilde elde edilmez, ancak “hak edilir”.

İşin ahlâkî ( veya dinî) boyutu bir yana paranın kazanılması, bir değer değişimini ifade eder.

Ama bundan daha önemli bir şey var, bana göre… O da sözde Müslüman bir toplumda fakirlik korkusunun yaşanması.

Bugün artık Türkiye hayatın her an bitebileceği, değerlerin her an birileri tarafından gasp edilivereceği, her şeyin kaybedilivereceği bir yer gibi düşünülmekte…

Çünkü her şeyin havadan kazanıldığı bir memlekette, hiçbir şey güvende değil.

“Dindar cumhurbaşkanı” seçmekle övünen bir sözde muhafazakâr yığında artık rızkın kaynağının Allah olduğu inancı yok olmuş!

Yaygın bir yarın endişesi, yaygın bir fakirlik korkusu, elimizi, ayağımızı bağlıyor. Üretmek, yaratmak ve çoğaltmak için değil ancak elde etmek için uğraşıyoruz. Zaire gibi çalışıp Amerika gibi yaşamak istiyoruz.

Hayır, hayır… Kendime öğütleyeceğim şeylerin özü bu değil. Kendime öğütleyeceğim şeyin özü:

“Fakirlikten korkma!”

Bundan da önemlisi şu:

“ Yaratıcı ve zengin ol!”

Bunların hepsi kendime öğütlerdir, yalnız kendime…

Elde etmek istediğimiz değerler kadar çok değer üretmek için yaşamıyorsak sorun var demektir.

O halde yaratıcı olmayı, yaratıcı olabilmekten dolayı sevinç duymayı ve zengin olmayı seçiyorum.

Yaratıcıyım, üretkenim ve zenginim.

Madencilere saygılarımla...

Kağızmanlı Kız

2011-12-07T23:12:00.000+02:00

Sanırım, onu ilk görüşüm, memleketini sorduğum andı. Kocaman, ışıl ışıl gözleriyle "Kağızman, hocam" dedi. Sınıfın yüzde sekseni gibi Kürt idi...

Yüzünde derin bir üzüntü, ağlamaklı olduğunu görünce, onu alıp konuşmak için kantine götürdüm. Çay içerken, konuşmaya başladığımızda, göğsündeki ay yıldızlı kolyeyi gördüm.

"Babam hediye etti.." dedi…

Işıldayan gözleri daha bir parladı "Geçen yaz Çanakkale Şehitliklerini ziyaret etmeye gittiğimizde almıştı...".

Kısa bir süre ne diyeceğimi bilemedim. Sordum: “Okulda, yurtta bu yüzden problem yaşamıyor musun?” Bildiklerim vardı ve onun adına korkmuştum.

“Evet, yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum…”

“Niye?” diye sordum.

Beni tanımıyordu, ne siyasi görüşümü biliyordu, ne de kişiliğim hakkında bir fikri vardı. Bir an yüzünde tedirgin bir ifade belirdi, gözlerini yumduğunu gördüm, cesaretini topluyordu. Birden kararlı bir ses tonuyla konuşmaya başladı:

“Özümü asla inkâr etmiyorum, ben Kürdüm ama Kürt olduğum kadar Türk’üm, bu ülkede yaşıyorum, sonuna kadar Atatürkçüyüm…”

Sordum “Neler yaşadın, bugün ne oldu?”

Gülümsedi: “Hocam, bu kolyeyi okula gelince ilk taktığımda “sen ne yapıyorsun, ne biçim Kürt’sün? Hain, onu hemen çıkar” diye saldıranlar olmuştu. Babama anlattım, tedirgin oldu ve takma dedi. Bende takmakla, birlikte elbisemin içine koyuyordum. Dün şehitleri duyunca inanamadım… Yurttaydım, PKK sempatizanı kızların sevinç çığlıklarına sert bir şekilde tepki koydum… Kolyemi dışarıya çıkardım. Yemin ettim, bundan sonra hiçbir güç onu içeriye sokturamayacak. Ben Kürdüm ama bir o kadar da Türküm, Ayyıldız da benim bayrağım ve bayrağımı göğsümde taşıyacağım. Bana “seni yaşatmayız” dediler… Bende onları tehdit ettim… Şimdi korkuyorum ama kendimi ezdirmedim, ezdirmeyeceğim. Ben Türklerin olmadığı bir Kürdistan istemiyorum… Sırf Kürtlerin olduğu bir yerde yaşamayı ret ediyorum… Bir karış toprağında bu hainlere verilmesine karşıyım…” dedi ve sustu.

Gözlerimden akan bir damla yaşı durduramadım. Başımı çevirip, gizlice sildim. Sanırım bunu o da gördü…

Irkçılık

2011-12-07T23:03:00.000+02:00

"En büyük Türkler’den birisi olan Yıldırım Beyazıt’ın anası Türk değildir. Hangi Türkçü onu Türklük kadrosundan çıkarmıştır veya çıkarabilir? İstiklal Marşı şairi Mehmet Akif'in babası Arnavut olduğu halde hangi Türkçü Mehmet Akif için Türk değildir demiştir? Mesele Yıldırım Beyazıt veya Mehmet Akif kadar Türk olabilmektir." Hüseyin Nihal Atsız, Ötüken, 1969.

Türk'ün ırkçısı bile ırkçı değildir, istese de olamaz...

Dönemin gereği "millet" kavramının yerine "ırk" kavramını kullanmış olmak kimseyi ırkçı yapmaz... Çünkü tarif edilen ırk batılıların anladığı manada kan esasına dayanmamaktadır.

Yani bütün milletler gibi Türk milleti de tarihin bir döneminde oluşmuş, güçlü karakteristik köklere sahip, yaşayan bir kültürden ibarettir ve kan birliği esasına dayanmaz…

O yüzden şuurlu bir şekilde “Ne Mutlu Türküm diyene!” diyen herkes, kökeni ayırt edilmeksizin Türk kabul edilir.

Hakikat odur ki, Türk, bozkırdaki kavimlerin birleşerek meydana getirdikleri büyük bir nehirdir ve yolu üzerindeki küçük, büyük bütün nehirleri içine alarak muhteviyat bakımından zenginleşerek ve gelişerek tarih içindeki akışına devam etmektedir…

Aklın Ahlâkının Neresinde?

2011-12-07T20:05:00.001+02:00

Akletmek nedir?

Akletmek, sopayla muz düşürmek midir?

Akletmek, alışverişte malı kötüleyerek ucuza kapatmak mıdır?

Akletmek, ona aldığını çaresizlere otuza satabilmek midir?

Akletmek, rakiplerinin ahlâkını kötüleyebilmek için her aracı kullanmak mıdır?

Akletmek, güçlünün yanında olup her türlü hakaret edebilmek imkânını yakalamak mıdır?

Fikirin kazanını kaynatınca, insan bunları düşünmeden edemiyor.

“Akletmek”, belki de her şeyden fazla Kur’an’da emredilen bir iş/amel. Yani evvelâ akla uyan daha sonra kalbi doğrultan işlere insanlar yönlendiriliyor.

Bu nereden çıktı?

Memleketimizin yarıdan fazlası artık, fazla namaz kılanı daha iyi insan sayan, işinde yükselmek için karısının başını örttürüp “daha çok Müslüman” sayılmak için bayılan, yobazlığı arttırdıkça tabelasına arapça yazdırdıkça ticarette kazanacağını düşünen, çocuklarına yakası açılmadık arapça isimler koyunca Müslümanlığını ilan ettiğini sanan insanlardan oluşuyor.

Bu insanlar, alışverişi, peygamberin yasakladığı şekilde kötü pazarlıkla yapıp komşusuna, diğer insanlara suizan besleyen, sevmediklerinin ahlâkî zaaflarından beslenmekten utanmayan, rakiplerini susturmak için her şeyi mazur gören insanlar.

Evet memleketimizin “millî iradesi” aklını, kendini bezemeyeni yok etmek için sınırsızca kullanan insanların elinde…

Ne garip ki “Akletmez misiniz ki?...” diye başlayan emirlerin hepsi “millî irademizi” çarçur eden insanların, yaşadıkları kıskançlığı, açgözlülüğü, vahşeti, cimriliği, suizannı, yasaklamaya yönelik…

Din, aklın nasıl kullanılması gerektiğini söyler ey cemaat! Din size bıyık, sakal, kıyafet uzunluğu emretmez!

Din, aklınızı nasıl kullanırsanız, hangi neticeye ulaşacağınızı söyler! Bunun için “Akletmez misiniz?” diye soruyor. Aklınızın dümenini ahlâkınıza teslim etmiyorsanız, aklettiğinizi sanmayın.

Yoksa bademgiller cemaati mensubu sevgili kardeşlerim, sizinki kadar akıl, zaten evrim ağacındaki diğer akrabalarımızda da var…

Söylemenin Kıymetine Binaen

2011-12-06T22:51:00.000+02:00

Söylemek iki şekilde korkutur insanı:

İnsan genellikle anılan korkunun gerçekleşmesinden korkar. “Ağzından yel alsın!” buna karşı bir temennidir.

Ama daha kötüsü insanın, söylediği her sözün, yerin kulağı tarafından dinlendiğinde duyduğu korkudur.

Söylemek insanın varoluşunun yegâne şeklidir. Resim çizmek, türkü söylemek, hatta ıslık bile bir “söylemektir” aslında…

Onun içindir ki önce sözler budanır, sözler kesilir, sözlere saldırılır.

Karşıdakini susturmak, onu yok etmenin başlangıcıdır.

Söylemek suç haline getirildiğinde, susturulana söylenen şudur: “ Var olman başlı başına bir suç! Yok edilmen gerekiyor!”

Söz üstünde kim hükümransa, gerçek hükümran odur.

Sözü susturmak fikirleri kafanın içine hapsetmek ve onların orada ölmesini beklemek demektir.

Sözüm nerede, ben neredeyim?

Sözüm, iyiliği çağırsın, ruhumu düzeltsin diye…

Sözüm, iyiliğin kıymetini yere düşürmesin diye…

Sözüm, olumsuz çağrışımları titreştirmesin diye… Kendi kendime ve sadece kendi kendi kendime nasihat ediyorum.

“ Cesurum, ümitliyim, neşeliyim ve inançlıyım!” diyorum.

Bugün, inançlı, neşeli ve ümitli olmayı seçiyorum.

Bugün, inançlı, neşeli ve ümitli olmayı seçiyorum.

Bugün, inançlı, neşeli ve ümitli olmayı seçiyorum.

Bugün, inançlı, neşeli ve ümitli olmayı seçiyorum.

Derin sesiyle Adele belki biraz etkiler...

Ölümü Bekleyenlere

2011-12-06T22:03:00.007+02:00

Altmış üç yaşında ak saçlı, güleç bir adamla tanıştım, evinde, bayram ziyaretinde.

Bir elinde uzun bir sopa, sopasında torba torba patlamış mısır, elleri çalışmaktan mı, soğuktan mı bilinmez çatlamış, senelerin nasırı ile dolu..."Çalışmaktan gelirim, sokaklardan...", gözleri ışıl ışıl parlıyor.

Dinç ve gururlu, öyle bir söz söyledi ki gayri üzerine söz söylenmez:

"Men çalışıram, ancak ölüler çalışabilemez...".

Sanırım kırk beşinde emekli olup ölümü bekleyenlere idi mesajı...

Veysel Dede görelim ne demiş?

Aşık Veysel - Uzun İnce Bir Yoldayım ile Moonways

İMANI KURTARMAK

2011-12-06T21:54:00.005+02:00

Türk düşmanlarının Türk'ü kalbinden vurabilecekleri belki de tek silah dinidir.

O yüzden din kapısından girip, kafaları iğdiş etmeyi başarabilmektedirler...

O yüzden dini telkinleri de akıl üzerine değildir, iman üzerinedir.

Çünkü iman aklı baştan zincirlemeyi gerektirir...

İçeriğini boşalttığınızda mahiyetini değiştirdiğinizde bile iman eden bunun farkına varmaz, Allah’ın hikmeti der...

Din, Allah’ın dağa taşa emanet etmek istediği ve onların dahi kabul etmediği hür iradeye ve akla sahip insanı kendine muhatap kabul ederken, imanı esas alan iradesini teslim etmiş yığınlar, ne yaman çelişkidir...

Allah, milletimizi yakalandığı iradeyi teslim hastalığından kurtarsın, sebep olanları da kahretsin...

VİCDAN-I RED

2011-12-06T21:52:00.003+02:00

Türk askerinin başına çuval geçirilir, en demokrat asker "olur böyle şeyler" der, tıs çıkmaz yürütmeden, kırmızı çizgiler pembe bile kalamaz, Telafer'e girer Barzaninin Peşmergeleri, Yanki destekli, oluk oluk Türk kanı dökülür, ses bile vermez hazretler...

Amma sıfır sorunlu ilişkiden peydah, samimi ahbap Suriye'de bir kaç provokatör bayrak yakar genişletilmiş BOP kapsamında sokağa dökülür yiğitler, elektriğini, suyunu kesme tehditleri dökülür, özür dilenmiş olması bile görülmez, toz dumandan...
Bu durumda ben de vicdani retçiyim arkadaş, Amerikan askeri olmayı vicdanıma izah edemiyorum, dolayısı ile ret ediyorum...

BEDELLİ ASKERLİK

2011-12-06T21:50:00.001+02:00

Bazı bedellerin fiyatı tespit edilemez, edilir derseniz, yanılırsınız...

Dahası kul hakkından kurtulamazsınız.

O bedeli biri canıyla ödemiştir, diğeri organıyla, beriki de kanıyla...

Kaç paradır bir can ya da bir vatan...

Ödenebilir mi kopan, kol, bacak, gövde, göz ya da bir tırnak...

Helal eder mi sana, ciğerinin parçasını toprağa emanet eden o gözü yaşlı analar ve dahi babalar, behey gafil ahmak!

ÖZÜR

2011-12-06T21:49:00.001+02:00

IĞDIR'DA 10 GÜNDÜR DEVAM EDEN YAS ETKİNLİKLERİ, HER CAMİNİN MOLLASI VE CEMAATİYLE GERÇEKLEŞTİRDİKLERİ MEZARLIK ZİYARETİ, ŞEHİR TURU VE ŞEHİR MERKEZİNDE YAPILAN TÖRENLERLE SONLANIYOR...

BUGÜN IĞDIR'DA BÜTÜN DEVLET DAİRELERİ GAYRİ RESMİ TATİL…

CAFERİ MEZHEBİNDEN PERSONELE YA GÖZ YUMULUYOR, YA DA PERSONEL DOKTOR'A SEVK YOLUYLA BU PROBLEMİ AŞIYOR...

PEKİ, NİÇİN RESMİ TATİL DEĞİL? HEM DE BÜTÜN YURTTA!

BUGÜN HANEFİ VEYA ŞAFİ MEZHEBİNDEN MÜSLÜMANLAR İÇİN DE YAS GÜNÜ DEĞİL Mİ?

KATLEDİLENLER PEYGAMBERİMİZİN TORUNLARI, SAHABESİ DEĞİL Mİ?

BU ACI BÜTÜN MAZLUMLARIN BÜTÜN MÜSLÜMANLARIN ORTAK ACISI DEĞİL Mİ?

LAİKLİK, VATANDAŞIN BÜTÜN DİNİ RİTÜELLERİNİ HÜR BİR ŞEKİLDE GERÇEKLEŞTİRMESİNİN TEMİNATI DEĞİL Mİ?

AŞURA GÜNÜ RESMİ TATİL OLMALIDIR. BUGÜNE KADAR GÖZ ARDI EDİLDİĞİ İÇİNDE ÖZÜR DİLENMELİDİR!!

TÜRKLÜK, VATAN VE BAYRAK SEVGİSİYLE DOLU YÜREKLERDEKİ BURUKLUĞU GİDERMENİN TAM ZAMANIDIR..

BEN, AMELDE MEZHEBİ HANEFİ, İTİKATTA MEZHEBİ MATURİDİ OLAN BEN; DÜNYA TÜRKLÜĞÜNÜN ÖNEMLİ KISMINI TEŞKİL EDEN CAFERİ MEZHEBİNE MENSUP TÜRKLERDEN, ONLARIN İNANIŞLARINI, RİTÜELLERİNİ GÖRMEZDEN GELDİĞİM, ÇEVREMDEKİ DOSTLARIMIN MEZHEPLERİNİ SAKLAMALARINA ALDIRMADIĞIM İÇİN ŞAHSIM ADINA ÖZÜR DİLİYORUM...

AŞURA GÜNÜNÜZ HAYIRLARA VESİLE OLSUN, ZALİMLER ZULMLERİNİN BATAKLIĞINDA BOĞULSUN!!"

Blogcunun Beklentileri

2011-12-05T16:33:00.000+02:00

İlkokul kompozisyonu başlığı gibi oldu, farkındayım. Farkındayım da Türkiye’de blog yazmanın zorluğunu yaşayan biri olarak daha başka bir başlık da bulamadım.

Blog dediğin, nedir ki eninde sonunda? On dakikada açılıp içi bin türlü zırvayla doldurulup kenarına köşesine eğer alınabiliyorsa, reklam tıkıştırılıp sonra da sanalağ çöplüğüne yollanan kişisel atıklar.

Bir blog yazarı, blog yazarlarının gerçek yazar sayılıp sayılmayacağını sormuştu, bir vakit…

Herşeyden evvel kişi başına yıllık ortalama okuma süresinin yirmi saniyenin altında olduğu bir memlekette yaşayıp da sanalağda kendini sürekli, yazarak ifade eden birinin böyle bir soru sorması bana üzücü gelmişti.

Çünkü yılda ortalama sadece on altı saniye okuyan, “millî iradesiyle” her türlü saçma sapan ve ayrılıkçı açılıma, saçılıma, saltanat-ı kibriyaya ( tabir tamamen uydurmadır) hayat veren, kendisine “Türk Milleti zekidir, Türk Milleti çalışkandır!” diyen atasına “diktatör” diye hakaret edenlerin peşine alıkça düşen bir toplumun içinde yaşayıp da “Ben yazıyorum ama acaba “yazar” mıyım?” diye düşünmek cidden acıtıcı…

Her gün okumaktan aciz bir toplumun içinde her gün yazan insanların durumu, tımarhanedeki bilgenin haline benziyor.

Nereden geldi aklıma?

Bir müddettir, siyaset ve felsefe yazdığım blogumda kişisel gelişimim üzerine yazmaya, kendi kendime nasihat etmeye başladım.

Blog yazılarının sonuna okur tepkileri için kutular koydum.

Zaten doğru dürüst okunmayan bir blogun okunduğuna dair belki bir işaret gelir diye düşünmüştüm. Yazımın birinin altına biri “kötü” kutusunu işaretlemiş, gitmiş. En azından yazıyı okumuş ama neden kötü bulduğunu belirtmeye gerek bile duymamış. Sonuçta onun kendisini ifade etmesini sağlayan benim yazımın altındaki kutucuk.

Ben kendimi satırlarca ifade edeceğim… Her gün ama her gün bir şeyler yazacağım ve birileri benim onlara sağladığım bir kolaylığı kullanarak kendini tek bir tıkla ifade edip bana dirsek gösterecek… Öyle mi?

Bu memlekette birileri hâlâ blog yazıyorsa bu, beyinleri, adına gazete denilen bir takım ayrılıkçı, dedikoducu, iftiracı ve sansasyonel uyduruk yazılı fotoğraf tomarlarının ilkel güdülemelerine uymak dışında bir işe yaramayan iki ayaklılar kitlesi için bir nimettir.

Blog, kendini ifade etmenin entelektüel bir şekli. Yapılan her işin bir kıymetinin olduğu ve durmadan “kapitalist” diye sövülen toplumlarda da gayet ciddi bir iş olarak kabul edilmektedir.

Kafası, yolsuzlukla köşeyi dönmek dışındaki hiçbir şeyi para kazanmak saymayan, tembel ve fesat toplumumuzda ise blogculuk bir tür lüzumsuz işler yığınından başka bir şey değildir.

Yazabiliyorsanız siz de bir blog açıp her gün yazın. Cesaretiniz varsa başkalarının korkaklığıyla var olmaya çalıştığı dilsizler toplumunda, fikirlerinizi ifade edin! Ve bir blogu okuduğunuzda, eğer nohut kadar kafanızda, bir eleştiri yeşerebiliyorsa onu yazıya dökün!

Aslında blogcunun bütün beklentisi budur.

Rammstein abileri dinleyelim, silkinelim...

Andan Kaçmadan Yaşamak

2011-12-04T19:23:00.000+02:00

Andan kaçmak hepimizin yaptığı bir iş. Andan kaçmak ne? Andan kaçmak ya içinde bulunduğumuz gerilimi yok saymak ya da…

Aslında daha sık yaptığımız şekliyle sevdiklerimizle yaşadığımız anlardan kaçmak...

İnsan sevdiği şeylerden kaçar mı?

Bunun sevip sevmemekle ilgisi yok…

Toplumda bize öğretilen, acının ve yoksunluğun kesin ve kalıcı, sevincin ve varlığın ise geçici olduğuna dair o kesin inançla ilgisi var.

Böylece sevincin anlık parıltısını görmezden gelerek sonrasında gelecek acıyı beklemek, bize terbiyenin gereği olarak öğretilmiştir.

Hayatımız sürekli, başımıza gelecek kötü şeyleri beklemek ve başımıza gelince de ne kadar haklı olduğumuzla avunmak arasında harcanır…

O yüzden beraber olduğumuz anlardaki tebessümleri kaçırmamayı seçiyorum.

Hayatı gülerek yaşamayı seçiyorum.

Neşeli, inançlı ve ümitli olmayı seçiyorum.

Kendime İnanırken

2011-12-02T23:12:00.000+02:00

Yerleşik inançlarım var.. Kimin yok ki? Hiçkimsenin olmasa ve sadece benim olsa mı ancak bir sorun sayılırdı bu durum?

Yani herkesçe paylaşılmayan sorunlar anlamsız mı?

Evet yerleşik yanlış inançlarım var… Özellikle kendimle ilgili… Öz değerimle ilgili bir aşağı eğimli bir kararsızlık yaşıyorum.

O halde? Ne yapmak icap eder? Yanlış inançları yerleştirmekte gösterdiğim inadı, olumlu düşünmekte de göstermem gerekiyor. Bu nasıl mümkün olur? Bir adama kırk gün “İyisin!” demekle…

Bunu o kadar sık söylüyorum ki artık kimse beni okumuyor, biliyorum.. Ama bunu kendime söylemek benim borcum…

Olumlu uyarıları arttırmak için kendi kendime söylenmek…

Ben iyiyim, değerliyim ve önemliyim…

Kendime inanmayı ve kendimi sevmeyi seçiyorum

Kendime inanmayı ve kendimi sevmeyi seçiyorum.

Kimin Tarihi?

2011-12-01T22:35:00.000+02:00

Bir müddettir “Tarihimizle yüzleşmeliyiz!” diye bir yave gidiyor.

Bunu diyenler “tarihimiz” derken neden bahsettiklerini açıklamıyorlar.

Çünkü tarih önce belli bir topluluğa aittir ve sonra onun hatırlama şekliyle ilgilidir.

Tarih bir toplumun var oluş algısına bağlı bir hatırlama biçimidir.

Tarih bir toplumun kendini geleceğe taşımak ihtiyacının temellendirilmesidir.

Bu açıdan hiçbir toplumun tarihini, kendi dışındaki kaynaklardan öğrenmeye kalkmaz.

Çünkü her toplumun hafızası ancak ve yalnız kendisine aittir.

Bu açıdan tarih kesin bir şekilde taraflı ve kimliklidir.

Çar Petro, Ruslar için dahi bir yöneticiyken bizim için “deli”dir.

Henry Havelock İngilizler için Hindistan ve Afganistan’da çarpışmış büyük bir komutanken diğer uluslar için işgalci kuvvetlerin zalim bir generalidir.

Hiçbir ulus kendi kahramanlarını ve olaylarını “tarafsız” değerlendirmez. Bu, işin tabiatına aykırıdır, çünkü tarih kimliklenmenin ayrılmaz parçasıdır.

Bazı toplumlar için tarih, kin ve nefret için bir kaynak, bazı toplumlar için ise bütünleşmenin bir vasıtasıdır.

Uluslaşmamış toplumlar için tarih, kin ve nefreti sürekli harlayan ve bu şekilde kimliği canlı tutmaya yarayan bir intikam körüğüdür..

Az sayıdaki uluslaşmış toplumlar için ise tarih, uluslaşmanın, geleceğe de ışık tutan mukaddes bir kaydı ve mensubiyet hissinin gurur kaynağıdır.

Bundan dolayı yakın Türk tarihi hakkında yüzleşmeden bahsedenlerin hemen hiç biri “Türk” kelimesi ile ilgilenmemektedir. İngiliz, Rus, Fransız gibi bakarak ve düşünerek Türk tarihini yorumlamak bir yabancılaşma ve ihanet işidir.

Bu yüzden “Tarihimizle yüzleşelim!” diye böğürenlere “Kimin tarihiyle yüzleşelim… Ait olmadığın bir ulusun tarihi hakkında kimi nasıl yüzleşmeye çağırıyorsun?” diye muhakkak sormak gerekir.

Memleketimizin tarihçilerine düşen en büyük görev artık akademik seçkinlik uyuşturucusundan kurtularak tarih felsefesi ve uluslaşma konularında toplumun kimyasını bozan fitne ve fesadı engellemektir.

Günaydın Dünya

2011-12-01T12:39:00.001+02:00

Ne okuyup ne yazdığınla ilgili çevrene bakma…

Dünyanın bununla ilgilendiği yok….

Dünya sadece senin etkilerinle ilgileniyor, senin ona ne yaptığınla ilgileniyor. Sen, ona nasıl mesajlar veriyorsun, ona bak.

Dünya sen ona nasıl sesleniyorsan öyle cevap veriyor… Olabilir mi ne dersin?

Yani? Sen nasılsan, çevren de sana öyle görünüyor olabilir mi? Hiç düşündün mü?

Bu yüzden, her sabah neşeyle ve yeni ümitlerle yapacaklarına başlamak sence de iyi olmaz mı?

Ben bunları, bir kendime söylerim. Çünkü en çok ihtiyacı olan benim.

Günaydın dünya!

Bugün ümitli, neşeli ve inançlı olmayı seçiyorum.

Bugün ümitli, neşeli ve inançlı olmayı seçiyorum

Bugün ümitli, neşeli ve inançlı olmayı seçiyorum.

Bugün, ümitli, neşeli ve inançlı olmayı seçiyorum.

Fikrimin Mücadelesi

2011-11-30T20:16:00.000+02:00

Fikir mücadelesi ne demektir?

Birilerini fikir yarışmasında yenmek midir?

Birilerini bize inanmaya ikna etmek midir?

Yoksa bunların ikisi birden mi?

Sakın bunların hiç biri olmasın?

Fikir mücadelesinin özü, insan olmak mücadelesidir. İnsan olmak bütün aidiyetlerden, mensubiyetlerden sıyrılmak, kökleri inkâr etmek değildir.

İnsan olmak, kurala uymayı her şart altında gözetmek, hatayı telâfi etmeyi önemsemek demektir.

Fikir mücadelesinin aslı şiddete, zora değil, fikirlere bağlanmak demektir.

Bu hem fikirlere yanlışlanmadıkları sürece bağlı kalmak hem de insanların varlığının temelinin, düşünebilmek olduğu fikrini bir kural olarak benimseyip bu kurala sadık kalmak demektir.

İnsan fikir sahibi olduğu için insandır.

Mücadelenin özü insan kalmak mücadelesidir.

“ Önemli olan hayatta kalmak değildir, başarmak hiç değildir. Önemli olan insan kalmayı başarabilmektir.” George Orwell

Devrederken Hayatı

2011-11-29T21:41:00.000+02:00

Hayat bir devir midir, döngü müdür?

Böyle olsa kötü müdür? Bir döngüde yaşamak boşa kürek çekmek midir?

Herkes ölmek için yaşıyorsa yaşamanın ne anlamı vardır? Ve daima bir şeyleri kazanırken diğerlerini kaybetmekse bütün mesele, yaşamak ne kadar anlamlıdır?

Yaşamak hareket etmektir. Hareket etmek değişmek, değiştirmek, yer değiştirmek demektir.

Aynı yerde başlayıp biten bir döngüde hareket aslında yoksa o halde yaşamıyor olmamız gerekmez mi?

Sanırım bu, hayata hep yanlış yerden bakmamızdan kaynaklanıyor.

Bir sarmalda hareket ederken ona tam tepeden baktığınızda göreceğiniz şey bir çemberdir. Ona sürekli tepeden bakarak hareket ettiğinizde, gördüğünüz şey, hep aynı düzlemde kalan bir harekettir. Aslında biz öyle görmek için uğraştığımızdan öyledir.

Yaşanan her tecrübe bizi sarmalda ama hızlı ama yavaş yükseltir. Mesele hep aynı daireyi görmek için uğraşıp uğraşmadığımızdır. Oysa her yükselişte altta kalan sarmal parçaları sonsuza doğru uzayan bir şekilde görünürler. Biz ise bunu görmemek için algılarımızı çarpıtmışızdır.

Sarmalda yükselme hızımız mıdır peki önemli olan? Sanırım hayır… Önemli olan sarmalın ne genişlikte olduğu…

Sarmal bir merdivenin basamakları birbirine ne kadar yakınsa, sarmalın dolanımları ne kadar sıksa ucuna ulaşmak için o kadar fazla uğraşmanız gerekir.

Sarmalın dolanımlarının birbirine yaklaşması, aslında sarmalı bir çember benzetmek alışkanlığımızın sonucu… Böylece hep aynı şeyleri yaptığımız algısıyla kendimizi uyuşturuyor ve bunu “huzur” sanıyoruz. Bir sarmalın dolanımları bir birine ne kadar yakınsa, tepeden bakışta hepsinin tek bir çember gibi görünmesi de o kadar kolay olur.

Peki nedir o halde bir sarmalı, bir çemberden ayıran şey? Belki daha doğrusu sarmalı daha fark edilir kılan şey nedir? Nedir sarmalın dolanımlarının arasını açan ve onu belirgin kılan?

Sanırım bu, hayata verdiğimiz değer ve ondan edindiklerimizi kendimize ne kadar katabildiğimiz ile ilgili…

Sanırım bu, yaşadıklarımızı, öğrenmeye vesile kılabilmekle ilgili…

Öğrenmeyi ve her adımda biraz daha yükselmeyi seçiyorum.

Abilerden gene güzel bir şarkı

Nickelback Rockstar dinle - Müzik Dinle

Sözün Penceresinden Hayat

2011-11-29T20:24:00.000+02:00

Hayat bir mücadele mi? Yani elde etmek istediklerimiz için adım adım uğraşmak, mücadele etmek mi?

Belki hayat için mücadele çağrışımını terk etmeliyiz.

Bu sorumsuzluk mu? Yani hayatı, aslında, zor ve zevksiz ve dikenli bir şey olarak görmek daha mı anlamlı ve doğru? Daha da önemlisi, daha mı ahlâkî?

Öyleyse ne demeye yaşıyoruz ki? En güzeli ve arzulananı geberip gitmek değil midir?

Hayat için mücadele etmek ne demektir o halde?

Yaşamak için çabalamak bu kadar kötü müdür?

Çabalamak aslında sürekli bir seçim yapmaktır. Bir yolda gitmek niyetimizi ve irademizi evrene beyan etmektir…

Galiba hayat için çabalamak gerekmediğinde, hayatın bir anlamı da kalmıyor? Tipik bir marjinal fayda trajedisine dönüyor o zaman hayat.

Hiçbir çaba boşa gitmez aslında… Bize öğretilenin tam aksine…

Hayat gönülden ve arzulu çabaların bir örgüsüdür.

Hayat, yaşandığında hayattır.

Bir kelime seçersin ve yolunu seçersin, bilsen de bilmesen de…

Bir yol seçersin ve bir hedef seçersin, görsen de görmesen de…

Bir hedef seçersin ve bir armağan bulursun, sevsen de sevmesen de…

Her günümü yaşayarak geçirmeyi seçiyorum.

Hayatı güzel, anlamlı ve dopdolu görmeyi seçiyorum.

Bugün neşeli, inançlı ve cesur olmayı seçiyorum.

Kim ne derse desin, bu herifler moral veriyor abi!

Nehri Akar Hayatın

2011-11-28T22:54:00.001+02:00

Her zorluk bir fırsat mıdır? Bazen buna inanası gelmiyor insanın… Çünkü aslında bütün istediğimiz bitmeyecek bir huzur ve yol açıklığıdır çok zaman…

Oysa hayat böyle akmıyor işte. Hayat cidden akıyor… Kayalarla cebelleşen, göğüs göğüse kavga eden bir nehir gibi…

Peki bu nehrin kayaları nedir o halde?

Ezberci zihnim, hemen söyler cevabı: “Hayatın zorluklarıdır!”

Belki bütün bu engeller sadece kendi zihnimizin eseridir. Kendi katılaşan alışkanlıklarımızın eseridir her biri…

Ve hayat bizim bütün engellemelerimize rağmen akmaya devam etmektedir. Ve bunun için var olmak esastır. Bunun için hayattır aslolan.

Kendi yolunu bilen bir hayatın yolunu değiştirmeye kalkmak ne saçma… Sanki nereye ve nasıl akması gerektiğini biliyormuşuz gibi…

Hayatla akmayı seçiyorum.

Dersim’in Kayıp Mehmetçik’leri

2011-11-27T19:25:00.000+02:00

Dersim’in kayıp Mehmetçiklerini kim anacak?

Hiçbir şeyden habersiz, karakollarında beklerken, İngiliz kralından medet uman hainlerin şehit ettiği masum Mehmetçik için kim özür dileyecek? Topu birden, tek bir Mehmetçik’in tek bir tırnağı etmeyecek hainlerin vebali alınlarında daimi bir lekedir.

Dersim isyanı bir ihanettir. Dersim isyanı Türk devletine karşı nefret ne düşmanlık kusmaktır.

Bundan dolayıdır ki en sert şekilde karşılanmıştır.

Dersim’de isyan edenlerin hiç biri bu ülkenin yurttaşı olmak hakkına sahip değildi ve bundan dolayı yurttaş gibi de muamele görmemişlerdir.

Herkes bilmelidir ki Türk ulusu kendisine açık düşmanlık gösteren hiç kimseye hoşgörü göstermez. Hiçbir ulus da egemenliğini reddedenleri benimsemez, kabullenmez.

Dersim katillerinin canlarına kıydığı Mehmetçik’leri rahmet ve minnet ile anıyor, hatıralarının yurdumuzun ufuklarında sönmeden bizi aydınlatacağını dosta düşmana haykırıyoruz.

Ne mutlu Türküm diyene!

Nihayetinde Ben de İnsanım

2011-11-27T19:01:00.001+02:00

Olumsuz düşünmemek lâzım, biliyorum… Ümitli olmak lâzım, biliyorum.

Merak ettiğim, ülke açıkça bölünmeye giderken ne düşünmem gerektiği… Olanlar olmuyormuş gibi yaparak nasıl idare edebilirim?

Birileri açıkça düşmanlıklarını ilân ederken ne hissetmeliyim?

Bir düşmanı kendimden kabul edebilir miyim?

Kendimi inkâr ederek iç barışımı ve huzurumu sağlayabilir miyim?

Kimse kusura bakmasın, deprem bu ülkedeki çatlağı derinleştirdi. Gönlümdeki kırıklığı derinleştirdi.

Nankörlük, hınç, açgözlülük, kindarlık, vahşet ve kabilecilik bizi esir aldı…

Benim gönlüm kırık arkadaş, kimse kusura bakmasın…

Bir Fırsatı Çağırmak

2011-11-26T20:12:00.000+02:00

Fırsatlar ne zaman gelir?

Sanırım fırsatlar onları kovaladığımız zaman geliyorlar.

Bu da gerçekten istemekle ilgili bir şey galiba…

Peki biz böyle mi yetiştiriliyoruz? Maalesef hayır. Bize fırsatların belli yerlerde olduğu öğretiliyor. Bu yüzden korkak, çekingen ve sahte fırsatçı yetiştiriliyoruz.

Oysa bütün yapmamız gereken, ne yapmayı seviyorsak onu yapmak için samimi bir teşebbüs göstermek.

Ya kötü bir şey yapmayı istiyorsak? Bu da onu isteyenin bileceği şeydir, şüphesiz. İstediklerine ulaşmanın yolunun kötülükten geçtiğini düşünenler de istediklerine ve fırsatlarına ulaşırlar şüphesiz. Mesele şudur ki: Kötülüğü yol olarak seçenler, hem acıya hem de başka kötülüklere de uğramayı seçmişler demektir.

Yani hedefe ulaşmanın maliyeti ve yolda rastlanan zorluklar seçimlerimizin aslında aynı yere ulaşmadığını gösterir.

O halde kendime sormalıyım: Nasıl bir fırsat istiyorsun? Bu fırsata ulaşmak için ne yapıyorsun? Fırsatı çağırmak için elinde ne var? Bir fırsatı misafir etmek için bir ikram hazırladın mı?

Belki de artık çocuklarımıza “adam gibi iş seçmelerini “ değil de neyi gönülden ve adam gibi yapacaklarsa onu iş olarak seçmelerini söylemeliyiz.

Yaptıklarımı yapmayı seviyorum.

Yaptıklarımla fırsatları çağırıyorum.

Bugün cesur, neşeli ve inançlı olmayı seçiyorum.

Hayat Hangi Yöne?

2011-11-24T21:13:00.001+02:00

Hayatı çok mu ters yaşıyorum ne?

Durmak gereken yerde durmuyor ve sonra hep ters mi hareket ediyorum? Neden kendime bunu soruyorum?

Çünkü sanırım en çok durulması gereken anda hareket ederek her şeyin, olması gerektiği gibi olmasını engelliyorum.

Böyle olsa, hayat tıkanmadan akacak.

Ve sanırım hayat zaten var olmamız için var. Hayatı, bizi yok etmek için var olan bir yük gibi görüyoruz belki de ve bu yüzden sürekli onu bir mücadele olarak görüyoruz. Oysa var olmamız gerekmeseydi zaten doğmazdık, yaratılmazdık.

Bunu gene niye söylüyorum herkese? Bunu aslında ve yalnızca söylüyorum kendime…

Aklı telâffuz edip köksüz duygu çalkantılarına teslim olmamak için söylüyorum kendime…

Bugün cesur, inançlı ve neşeli olmayı seçiyorum!

Harika bir filmin müziği ile bitireyim...

Güneşli Günün Devamında

2011-11-23T18:32:00.002+02:00

Endişe üzerine düşündüm bugün. Neredeydim? Evet, bir bankada sıra bekliyordum. Hava açık, güneşliydi. Diğer insanlar da sıra bekliyordu.

Beklediğim cevabı alamamıştım ve işlerin sonu bilinmiyordu.

Endişenin kaynağı herhalde bu: Bilinmezlik.

Ondan ilelebed kurtulmak mümkün mü? İşin açığı bilmiyorum… Belki “Evet mümkün!” demek lâzım başlamak için.

Onun belirmesine engel olmak mümkün mü? En azından benim için zor görünüyor.

Kendim için ne yapıyorum? Endişe belirdiğinde, kontrolü ele almasına izin vermiyorum. Endişe hayatın bir gerçeğiyse onu yok saymak işi çözmüyor, en azından şu aşamada…

O halde? O halde o anda elimde neler olduğu, onarlı ne zorluklarla elde ettiğim veya , layık olmadığım kadar iyi şeylerin hâlâ benimle nasıl bir arada olduklarını düşünmek… Ama sadece bunları aklımdan geçirmek bile işe yarıyor.

Çünkü Allah hep insana başka başka fırsatlar sunuyor aslında…

Belki bir gün… Hiç endişelenmem.. Ve belki işin aslı, aslında endişenin belirmesine bile gerek kalmayacak kadar saf bir neşe, güven ve inanç halinde yaşamaktır.

O halde kendime sormam gereken şey şu: “Senin inançlı, güvenli ve neşeli olmanı kim veya ne engelliyor?”

İyilik iyi olmak isteği olmaksızın ortaya çıkamaz.

O halde bu gün…

İyi olmak için inançlı, güvenli ve neşeli olmayı seçiyorum.

İyi olmak için inançlı, güvenli ve neşeli olmayı seçiyorum.

İyi olmak için inançlı, güvenli ve neşeli olmayı seçiyorum.

Yeniçarşım.com ile Evden Çıkmadan Çarşıya Çıkıyoruz!

2011-11-23T00:07:00.002+02:00

Ekim ayından bu yana yayında olan Yeniçarşım.com, alışkın olduğumuz e-ticaret sitelerinden oldukça farklı. Site şimdiden sloganı olan “Evden çıkmadan çarşıya çık” mottosunu fazlasıyla yerine getiriyor. Çünkü şimdiden Yeniçarşım.com’da yüzlerce mağaza var ve siz dilediğiniz ürünü bu mağazalar arasından seçerek kolaylıkla satın alabiliyorsunuz. Üstelik, internetten alışveriş yaparken en çok çekindiğimiz “güvenlik” engelini Hürriyet Güvenli Alışveriş Sistemi ile çözmüşler. Sistemi açıklayan video:

Yeniçarşım.com’un diğer alışveriş sitelerinden önemli farkları var. Platformun en belirgin karakteristiği olan alıcı ile satıcıyı bir araya getirme stratejisi, satıcıların (mağazaların) ticari kuruluş olması gibi akıllıca bir taktikle desteklenerek, son derece başarılı bir sistem getirilmiş durumda. Yeniçarşım.com’da satış yapan her mağaza, ticari unvana sahip, fatura kesen ve dolayısıyla garantili ürün satan mağazalar. Bu sayede aynı ürünü birden fazla mağaza arasından güvenle seçerek satın alabiliyorsunuz. Herhangi bir problemde “Hürriyet Güvenli Alışveriş Sistemi” ve Yeniçarşım’ın başarılı müşteri hizmetleri departmanı hizmetinizde.

http://www.yenicarsim.com/'da 24 farklı kategoride onbinlerce ürün bulunuyor. Giyimden aksesuara, elektronikten beyaz eşyaya kadar aradığınız her şey Yeniçarşım.com’da.

Ayrıca, www.facebook.com/yenicarsim ve www.twitter.com/yenicarsim adreslerinden ise Yeniçarşım’ı takip edebilir, kampanya ve fırsatlardan haberdar olabilirsiniz.

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Nedir sevincimiz?

2011-11-20T03:24:00.001+02:00

Bazen neye şükretmesi gerektiğini bilmiyor insan… Sanırım bu, kaybetmeden öğrenememesinden kaynaklanıyor… Veya yaşamadan öğrenememesinden… Kazancın nende kazanç sayıldığına, sayılması gerektiğine dair çoğumuzun bir fikri yok.

Gene sanırım ki bu da maliyet denen şeyden bihaber olmamızdan kaynaklanıyor. Yani aslında attığımız her adımın ne kadar kıymetli olduğunu hiç düşünmememizden kaynaklanıyor. Her şeyin bedava olduğunu sandığımız bir yerde bir şeyleri korumak bize pek de anlamlı gelmez.

Sıkıcı, terminolojik ve öğütçü sözler edenleri pek sevmem ve gene sanırım ben tam da bunu yapıyorum. Ama tesellim şu ki en azından bunları önce kendime telâffuz ediyorum.

Ümidimin Aydınlığında

2011-10-29T19:54:00.000+03:00

Endişeye karşı ne yapmak gerekir?

Endişelenmeyi engelleyebilir miyim? Veya endişe akılcı sebepleri gözden geçirerek engellenebilir mi?

Endişe sebepsiz bir korku ve gerginlik hissi. Belki bazen sebepleri olabiliyor. Bir belirsizliğin bize verdiği ciddi kaygı hali…

Endişe edecek bir şey olmamasına çalışmak mümkün mü? Her şey olunda gittikçe endişelenmemek için aykırı her şeyden uzak olmak yeterli mi?

Tanrı’ya inanıyorum. Ama inanmak ne demek? Sadece onun var olduğunu söylemek , ona inanmak mı? Hayat karşısında kendimi çaresiz hissetmek ve sürekli endişelenmek bu inançla bir arada bulunabilir mi? İnanan bir insan olarak ne düşünmeliyim?

Tanrı, gücü her şeye yeten, sevgisi ve merhameti ile havsalamızın ötesinde kavrayıcı ve kucaklayıcı değil mi? Dua neye yarıyor? Dua o gücün mutlaklığına teslimiyet anlamına geliyor. O halde Tanrı’ya inanan bir insan dua ettikten sonra ruhunu sıkan endişesini, kendi başına bırakmalı…

Endişe bir çaresizlik hissiyle besleniyorsa dua çaresiz olmadığımızı kendimize hatırlatmaktır. Ümidi elden bırakmamaktır.

Tanrı’ya inanmayanlar ne yapmalı? Bilmiyorum. Bu sadece benim çözümüm…

Bugün ümitli olmayı seçiyorum.

Çareyi seçiyorum.

Güçlü olmayı seçiyorum.

Cesur olmayı seçiyorum.

Ne İstiyorum Ben? Gerçeği mi?

2011-10-26T21:45:00.000+03:00

İstiyor muyum gerçekten?

Aslında bu ikinci soru… Birincisi “Ne istiyorum?” Bu geri kalmışlığın kavşak sorusu gibime geliyor. Neden “geri kalmışlık?” Gene mi vaaz edeceğim?

Evet… Çünkü kendisine vaaz etmeyen bireylerden oluşan bir toplum, doğruya yaklaşamaz. Gelişmişlik, doğruya yaklaşmak azminden başka bir şey değildir. Doğru nedir? Gerçeğe en yakın şey.

Gerçek kafamızın bir yerinde aslında varoluşsal olarak mevcuttur. Gerçek, yaratıldığında, insana emanet edilen yüktür.

Bundan dolayıdır ki doğru “anlaşılan” şeydir. ( Oscar Wilde) “Anlamak”, öğrenilen şeyin, yaratılışta bize verilmiş gerçeklerle uygunluğunu idrak etmek demektir.

O halde bilincimiz John Locke’un dediği gibi bir tabular asa ( boş tahta) değil mi? Mesele şu: Yaratılışta gelen bilgileri idrak etmek ancak insanın çabasıyla mümkün olabiliyor. Yaratılışta gelen bilgilere, “gerçeğe” ulaşmak için gayret serf etmeyenler, hayvana yakın, geri, ilkel ve vahşi olarak kalıyor. Gerilik gerçekte teknolojik, geri kalmışlık değil. Gerilik, yaratılışımızda emanet edilmiş insanlık durumundan uzak kalmak.

Peki bunları söylediğimde buyurgan bir filozof olmuyor muyum? Hani kişisel zaaflarımı yargıladığım ve tamamen şahsî bir günlük yazıyordum ben? Öyleyse nedir bu tepeden bakan didaktik metin? Kimin umurunda bu bahsettiklerim?

Mesele şu: Kimin umurunda olduğu da benim umurumda değil… Mesele benim, bunları yazıya geçirerek kendi kendime öğrenemem, idrak etmem ve beynimin bir parçası haline getirmem. Dolayısıyla vaazım da felsefemde tamamen kendimle ilgili… Yani blogum, gene bir “günlük”…

Nereden nereye geldim? Evet belki bir başka yazıda “Ne istiyorum?”u cevaplamalıyım…

Van için Herkes Tek Yürek!

2011-10-25T22:32:00.000+03:00

Van Depremi'ne duyarlılık gösteren ve zor durumda olan depremzedelere yardım elini uzatmak isteyen vatandaşlarımız için bir liste hazırladık. Aşağıdaki kanallardan dilediğinizi seçerek yardımlarınızı en kolay şekilde Van'a ulaştırabilirsiniz:

1. KIZILAY

2868'e tüm operatörlerden boş bir SMS göndererek Kızılay'a 5 TL bağışta bulunabilirsiniz.

Ayrıca havale yoluyla destek olmak isteyenler, tüm bankalardaki "Türk Kızılayı" hesaplarından bağış yapabilir. Ayni bağışlar Türk Kızılayı lojistik merkezleri ve şubeleri tarafından kabul edilecektir. Tüm Kızılay şubelerinin iletişim numaralarını buradan öğrenebilirsiniz.

2. AKUT

Tüm GSM operatörlerinden 2930'a göndereceğiniz AKUT yazan bir SMS ile AKUT'a 5 TL bağışta bulunabilirsiniz.

Kredi kartını kullanarak internet üzerinden bağış yapmak isteyen vatandaşlarımız CardFinans ya da diğer banka kartlarını kullanarak bağışta bulunabilirler.

Havale/EFT için Banka Hesap Numaraları;

T. İş Bankası - Gayrettepe Şubesi - TR14 0006 4000 0011 0800 6666 63

Finansbank - Gayrettepe Şubesi - TR92 0011 1000 0000 0001 9576 70

Garanti Bankası - Ortaklar Cad. Şubesi - TR26 0006 2000 3570 0000 0029 30

3. BAŞBAKANLIK YARDIM KAMPANYASI

Başbakanlık tarafından Van’da yaşanan deprem nedeniyle başlatılan yardım kampanyası çerçevesinde saptanan banka hesap numaralarına buradan ulaşabilirsiniz.

4. KARGO FİRMALARI

Yurtiçi Kargo, PTT Kargo, MNG Kargo ve Aras Kargo yardım gönderilerini ücretsiz olarak ihtiyaç sahiplerine ulaştırmaktadır.

5. HÜRRİYET EVLERİ

Deprem sonrası yaralarını sarmaya çalışan ve kış öncesinde evsiz kalan Van için Hürriyet Gazetesi de büyük bir seferberlik başlattı. Hürriyet, Van’da kış koşullarına dayanıklı, mutfak, banyo ve tuvaleti olan "Hürriyet Evleri" kuracak. Kızılay işbirliğinde başlatılan kampanya ile her biri 6 bin liraya kurulacak evler, evsiz kalan vatandaşlara sıcak bir yuva olacak.

Van Depremi - Hürriyet Gazetesi Bağış Hesapları

T. İş Bankası Mithatpaşa Şubesi

4228 - 0971947 / IBAN TR370006400000142280971947

T.C. Ziraat Bankası Kızılay Şubesi

Hesap No 685-2868-5189 / IBAN TR060001000685000028685189

Garanti Bankası Kızılay Şubesi

Hesap adı: Van Depremi - Hürriyet

Şube: 082 Hesap No: 6294703 / IBAN TR72 0006 2000 0820 0006 2947 03

Yapacağınız ufak bir yardım zor durumdaki bir çok insanı hayata bağlayan bir umut olacaktır. Mesajımızın ulaştığı herkesi, deprem bölgesinde yardıma ihtiyacı olan vatandaşlarımıza yardım etmeye davet ediyoruz.

Bir bumads sosyal sorumluluk içeriğidir.

Kendime Öğütler III

2011-10-23T10:03:00.001+03:00

Yeni bir durumu ümitle karşılamak gerek. Yeni bir durum henüz bilmediğimiz iyiliklerin kapısıdır aslında. Mesele o kapıyı çarpmamak.

Murphy denen adamın kanunlarına inanınca işler iyi gidecek mi? Sürekli kötüsünün olacağını düşünerek, iyiye ulaşmak mümkün olabilecek mi?

İyiyi ummanın iyiliği şudur: İyiliği uman her zaman mütebessim olur. Mütebessim insan çevresini aydınlatır. Çevresini aydınlatan insan her zaman yardım görür. Hem yardım eder, hem yardım görür. Bazen bir kişiye gülümsemenin yarattığı tesiri, tahmin bile edemeyiz.

İyiliği ummak eldeki iyilikleri görmenin, büyütmenin kapısıdır.

Sağlıklı mıyız? Sevenlerimiz var mı? Geçinebiliyor muyuz? Hepsi birden mi olmalı? Belki evet, belki hayır. Ama en nihayetinde, iyiliğin varlığı kişinin bakışındandır. Bakmak da bir emektir, özünde.

Görmemek isterseniz bakmazsınız. Görmemek istersek mutlu olamayız. Mutlu olmasak olmuyor mu? Mutlu olmak istemsek var olmak istemiyoruz demektir. Çünkü var olmak en temel anlamıdır insanoğlunun…

Var olmak istiyorum, varım. Bu dünyadayım, sevenlerim var ve sağlıklıyım… Öyleyse başka bakayım yeni günlere… Bir eğlence,bir fener alayı, bir düğün gibi şenlikli bakayım.

Ben bu dünyada var olayım.

Sağlıklı olmayı seçiyorum.

Varlıklı olmayı seçiyorum.

Bereketi seçiyorum.

Cesur olmayı seçiyorum.

Şükrediyorum.

Bunlar kendime sözlerimdir, öğütlerimdir. Çünkü adam olmayı seçiyorum.

Kendime Öğütler II

2011-10-22T12:37:00.001+03:00

Hayat bir dolaylama aslında… Öğrendiklerimizi hep dolaylı öğreniyoruz.

Hayat derslerini hep dolaylı veriyor. Neden böyle? Çünkü bir başlangıcın çok sayıda sonu olabiliyor ve neye niçin başladığımızı biliyor olsak bile nelere yol açabileceğimizi pek bilmiyoruz. Aslında hiç bilmiyoruz.

Bu yüzden edebiyat var galiba? Her şeyi hikâyelerin üstünden, onların mecazıyla anlatmak için.

Belki doğrudan görmek diye bir şey yok? Yani aslında gördüğümüz şeye kendimiz bir anlam katmadıkça onu fark edemiyoruz ve belki bütün anlaşmazlıklar da buradan çıkıyor?

Ve belki bu yüzden, meselâ dinle ilgili sözde doğrudan delil gösterilerek insanlara emir verilmeye kalkılması dahi başarılı olamıyor?

Bu yanlış mı? Veya gerçek bulunamaz mı? Gerçek yok mudur? Apaçık gerçeklerden bahseden ve mutlaklığı tartışılmayan din kitaplarına dayanan dinci rejimler nende mutluluk getirmiyor?

Bana kalırsa gerçek var. Sorun herkesin aynı zamanda ve şekilde ona ulaşmıyor olmasından kaynaklanıyor. Bazılarımız ona hiç ulaşmıyor.

Bunun ne önemi var? Bunun önemi… İnsanın, kendisinden uzaklaşıp sürekli başkalarının gözünden hayata bakmaya çalışması. Başkalarının doğrularını, iyilerini elde etmeye çalışması. Daha doğrusu iyiyi ve doğrusu bir başkasıymış gibi elde etmeye çalışması…

Belki korkunun, endişenin kaynağı da budur? Çünkü bir başkasına göre ne olacağını bilmek mümkün değildir hiçbir zaman… Ve bu bilinmezlik bizi aldatıyor belki de? Bu bilinmezliği, kendi öz yoksunluğumuz, yetersizliğimiz sanıyoruz belki de?

Bunu neden söylemeliyim? Bunu kendime söylemeliyim ; kendim öğrenmeliyim, kendim bellemeliyim. Belki sabır bunun için tavsiye ediliyor. Öğrenmek için kendine zaman tanımanın adıdır belki de “sabır”?

Bugün zengin olmayı seçiyorum.

Bugün cesur olmayı seçiyorum.

Bugün müşfik olmayı seçiyorum.

Bugün öğrenmek için kendime zaman tanımayı seçiyorum.

Kendime Öğütler I

2011-10-20T09:37:00.000+03:00

Sebepsiz bir endişe gelip yapışıyorsa yakama… Sabah hava kapalı diye vaz mı geçmeliyim yaşamaktan?

Elbette hayır. Her günü sevinçle karşılamak mühim, hem de çok mühim…

Ve illâ bir iş yaparak boş durmayarak yaşamak.

Ama hep atlıyoruz bir şeyi. Gene mi vaaz veriyorum? Burası bir blog.. Burası benim günlüğüm… O zaman herkes bilmeli ki önce kendime vaaz etmekteyim, eğer illâ bir ukalâlık etmekse niyetim.

İtmeden, nefret etmeden,öfkelenmeden, severek yaşamak herhalde işin sırrı.

Belki şöyle yapmak lâzım:

Hemen şimdi… Tepkilerdeki öfke ve nefret tonunu susturmalı.

Evet.. Bakınca her şey üzerime, üzerime geliyor gibi de görünmüyor değil…

Belki şöyle oluyordur? Herkesin normal bir hızda yürüdüğü bir pazar yerinde, öfke benim hızımı arttırıyor ve ben herkese çarpmaya başlıyorum. Öyle ki herkes üzerime, üzerime geliyor, sanıyorum.

Belki şu yaptığım iyi bir şeydir? Aslında iyi bir şeydir. Çünkü her sabahki niyetimin ikrarıdır , bunları yazmak.

O halde… İyi bir şey yaptığımdan eminim… Tereddüdüm yok. İyi olmayı, zengin olmayı, sağlıklı olmayı seçiyorum Böylece her ânı, bir işle değerlendirmek daha anlamlı görünüyor. Ve elbette o işi yapmaktan sevinç duyarak… Yani her ne yapıyorsam o işi severek…

Hayat boşa gitmiyor aslında, ben onu görmezden gelmedikçe…

Bugün zengin olmayı seçiyorum.

İyiyi Yazmak İyiyi Yaşamak

2011-10-18T09:40:00.001+03:00

Dört gün boyunca bir şey yazmamak… Bilmem nedendir?

Ülke nereye gidiyor, bilmiyorum… İnsanlar aşırılıklara nasıl bu kadar düşkün, onu da bilmiyorum… Bu toplumda bir şey düşünmek neden bu kadar külfetli ve maliyetli, onu da bilmiyorum…

Aslında memleketi kurtarmak yazılarından vazgeçtim ama… Sonuçta bu memlekette yaşıyorum, bu insanlarla muhatabım…

Ağzınızı açtığınızda daha kullandığınız ilk kelimeden sizi küçük kafasında bir yere sokuşturup pozisyon alan savunmacı bir ilkellikle her gün ama her gün yaşamak ne zor!..

Bundan bahsetmek de bir kısır döngü gibi aslında. Hem değiştiremiyorum, hem bahsediyorum…

Memlekete en büyük faydam ne olur? İngilizce ödevimi yapmak mı? “Reaksiyon Mekanizmaları” kitabında kaldığım yerden devam etmek mi? Herhalde böyle bir şeydir.

Belki en büyük iyilik kendime yaptığım iyiliktir?

Hayır, kesinlikle kendime yaptığım iyiliktir. Bu nasıl bir şeydir? Bu, kendimi kapıp koyuvermemektir. Köksüz ve sebepsiz duygulara kendimi bırakmamaktır. Yanıma iyi bir kitap almış olmanın zevkine varmaktır. Sadece iyi bir kitap okumanın… Kitaplarımı dizmenin, çocuklarımı görmenin…

İyi sözler edebilmenin zevkine varmış olmaktır.

Bugün cidden ama cidden iyi ve güçlü olmayı seçiyorum.

Bugün zengin olmayı seçiyorum…

Klâsikler Rafımı Dizmenin Sevinci

2011-10-18T09:14:00.000+03:00

Bu sabah “Çavdar Tarlasında Çocuklar’ı” bitirdim. Okurken moralimi çok bozdu. Çabuk tesir altında kalan biriyim.

Amerikan edebiyatı hakkında yüksek genellemeler yapmak istemem, artık istemem. Çünkü özellikle 2. Dünya Savaşı’ndan hemen sonra galiba cidden “cozutuyor”. Amma… “Çavdar Tarlasında Çocuklar” bana gene de o genel ümitli, iyimser Amerikan havasının bir ürünü gibi geldi. Kötü bitse cidden yaralardı beni. Phoebe sağ olsun… İnsanın iyiliği anlaması güzel. Ölümüne nihilist ve kinik adamlara artık daha fazla gıcık oluyorum.

Ama mesele o da değil aslında… Belki de bütün mesele budur, tam emin değilim. Gene de iyi biten şeyleri seviyorum, ben…

Az önce kitap kolilerimden birini boşalttım. İşin iyi tarafı şu: “Çavdar Tarlasında Çocuklar’ı” klâsikler kolisine koymuştum ve canım çok klâsik okumak istiyordu. “Decameron” ile “Canterbury Hikâyeleri’ni” yan yana koydum, herhalde uygundur? Bunun yanında…

Camus ile Sartre’ı da yan yana koydum. Hep nedense bu ikisi bana “ahretlik” gibi gelmiştir. Bir sır vermeliyim, ikisini de okumadım. Camus okumaya çalıştım ama çok sıkıldım. “Benim derdim senin derdini döver” zamanlarımda, içimi karartmamak için boş verdim ve bir daha da kapağını açmadım. Yani geçim sıkıntısı çekip üstelik birileriyle geçinemediğiniz bir zamanda ülkesi benim ülkemin yüz yıl ilerisindeki bir Fransız’ın “Ben neyim ya? Kirpi olsam daha mı iyi olurdu?” gibisinden varoluşçu dertlenmeleri içimi kaldırmıştı.

Bu sabah cesur olmayı seçiyorum. İyi olmayı , iyi okumayı ve bir şeyleri bitirebilmeyi seçiyorum. Yanıma gene bir klâsik almalıyım belki? Klâsikler kesinlikle yetişkinlikte hatta mümkünse otuzların sonlarında falan okunmalı. Bu sabah yazmayı da seçtim ve yazarak başladım. Buna memnunum. Yazar yazmaksızın ölen adamdır çünkü…

Bu sabah kütüphanemi yerleştirmeye başladığıma seviniyorum.

Bu sabah iyi ve güçlü olmayı seçiyorum.

Kaybediverdiğimiz Anlarla Hayat

2011-10-14T14:49:00.001+03:00

Hayatın en değerli anları hangileridir, dersiniz? Evliliğe evet dediğimiz, maçın zafer golünün atıldığı, çocuğumuzun doğduğu o anlar mıdır? Bunların değerinden kim şüphe duyabilir?

Gel gör ki içimden bir cılız ses , bir çocuk dişlekliğiyle gülümseyerek diyor ki: "Hayatın değerli anları genellikle sessizdir. Sen onları duyamadığın için heba olup giderler, farkına varamazsın..."

Hayatı hep kendimizden ibaret saymanın sonucu mu acaba bu?

Kızınızın elinden tutmuş yürürken bu sizin için olağan görünebilir. Ama onun için babasının sıcaklığını ve güvenini doğürudan hissettiği en önemli andır.

Küçük oğlunuz, sırtını size yaslayıp oturduğunda ,sıcaklığınızı hissetmekten ne kadar mutludur, hiç düşündünüz mü?

Eşiniz, siz onun elini belki farkında bile olmadan sımsıkı tuttuğunuz bir an kendini nekadar değerli ve önemli hisseder, aklınıza geldi mi?

Kardeşleriniz hiç sebepsiz onları aradığınızda, belki de en sıkıntılı bir anda sesinizi duymaktan nekadar mutlu olurlar, bilir misiniz?

Annenizi en son ne zaman aradınız? Hayat belki de öldüğümüzde kaybolmaz... Hayat belki de yaşanmadığında kaybolur, her ânıyla... Ne dersiniz?

Enya - Only Time roskad

Kabullenmek Deyince

2011-10-13T09:45:00.001+03:00

Her şey ama her şey tersine mi akıyor?

Bu neyse ama… Herkes yapmaması gereken şeyleri mi yapıyor? Meselâ ülke İran’ın bile yaşamadığı bir tutuculuğa bağımlılık mı geliştiriyor? İnsanlar ülke genelinde akıllarını bir kenara koyup güdülmeyi mi istiyor?

Çünkü terslikler geneldir ve…

Değiştirmek için bütün gayretlerimiz, boşa mı gitmektedir? İnsanlar dinlemekten vaz mı geçmiştir?

O zaman belki de bırakmalı, konuşmayı ve direnmeyi… Sadece mevcut durumda nefes alır halde kalmaya çalışmalı?.. Bataklıkta ağzımızda bir kamışla, saklanır gibi…

Ya kötülük gerçekten uyumuyorsa? Ya ondan kaçmak aslında, imkânsızsa? Kabullenmek gerçekten işe yarar mı? Kabullenmek, sıkışmaya rıza göstermekse ya? O halde neyi kabullenmeliyiz? Tanrı’dan geleni mi? İnsandan geleni mi?

Sorun şu ki Tanrı’nın istekleri daima bir tutarlılık içinde yürüyor. Ve bu yüzden kabullenmek işe yarıyor.

Ya Tanrılarını “sakalı göbeğinde, eli sopalı bir ihtiyar softa” sananların Tanrılık kompleksi? Onun nasıl aşacağız?

Belki onların hali bile hal içre bir yerdedir de kendilerinde Tanrılık vehmektedirler?

Bazen cidden zor oluyor kabullenmek… Ne olursa olsun gene de “evet” diyebilmek…

Tanrı bana kabullenmenin erdemini versin.

Bizi Isıtan

2011-10-13T09:14:00.001+03:00

Vardığım son kanaat odur ki, bizi ısıtan yorgan değildir. Aslında yogandır ama… Yani yorganın üzerine incecik de olsa bir battaniye sermeseniz gene de üşüyorsunuz.

Yıllardır çakraları inceliyorum. Aslında tembelin tekiyim, hâlâ tam olarak ezberleyemedim. Ayaklarım çok üşür, bunu hiç önleyemedim. Geceleyin çorapla yatmak da bir müddet sonra insanı sıkıyor.

Başımıza en çok musallat olan, en çok kaçındığımız şey midir? Bunu bilmeyi çok isterdim. “Sakınan göze çöp batar…” gerçek midir?

İşin sırrı kabullenmek midir? Daha sakin durunca öyle görünüyor, herhalde öyledir…

Erisem de bir gün...

2011-10-12T23:30:00.000+03:00

Her gün bir yeniden doğuş gibidir belki? Belki zaten öyle olmalıdır. Her gün, kıymeti bilinmesi gereken yeni bir başlangıçtır.

Belki bunu her gün hissedemeyiz ama böyle olduğunu tekrarlamak gerekir. Belki bir nevi ölümsüzlüktür bu?

Belki... Gerçek ânın değerini bilmek ne kadar zor. Belki o kadar kolay ki bunu aklımız almıyor?

Ama ne olursa olsun hayat çabalamak, bırakmamak ve teslim olmamak, herhalde?..

Bırakmamak, teslim olmamak ve yılmamak.

Her şeyin bittiği nokta, her şeyin bittiği noktadır.
O halde o noktaya kadar yürümek ve çabalamaktır aslolan, eriyip gitmek pahasına...

Ve belki daha önemlisi şudur: Hiç kimse bunu bizim adımıza yapmayacaktır.

Belki aslolan herkesin bu yolculuğu tek başına yapmasıdır, yapmaya cesaret etmesidir. Eriyip gitmek pahasına...

Belki gerçek ölümsüzlük budur...

Eriyip gitmek pahasına...

Bugün Mutluyum

2011-09-27T09:33:00.000+03:00

Her güne iyi bir niyetle başlamak… En azından o gün hakkında peşinen endişelenmeden başlamak… Murphy denen adam kim , bilmiyorum ama… Neden o kadar kötümser düşünmüş? Böylece iyiliklerin kıymetini daha fazla mı bilmek istemiş? Hiç sanmıyorum.

İki şey oluyor karamsarlıkta.

Birincisi : İnsan , eldekilerin kıymetini görmezden gelerek nankörleşiyor.

İkincisi: Ne tür bir iyilik veya mucize gerçekleşirse gerçekleşsin zaten sevinecek takati kalmıyor insanın.

“Elimizde ne var ki?” diye düşünme çok yanlış. Çünkü genellikle elimizdekiler gidince yerlerine bir şey koyamayacağımızı görünce anlıyoruz anlamını , farkına varıyoruz, ne dediğimizin.

Elimizdekiler elimizde oldukları için mi bize mutluluk verirler? Hayır. Elimizdekiler bize en yakın mutluluk kaynakları oldukları için bize mutluluk verirler. Onlara sahip olduğumuz ve onları israf edebileceğimiz, tüketebileceğimiz için değil…

Kaldı ki mutlu olmayı bilmeyenler için tüketmek de bir fayda sağlamaz. Elinizdeki lüks cep telefonunun müzik dosyalarından güzel bir türküyü veya şarkıyı canınız her istediğinde dinleyebiliyor musunuz? O zaman o telefon anlamlıdır.

Elinizdeki parayla hoşunuza giden bir kitabı alıp okuyabiliyor musunuz? O para işte o zaman faydalı. Güzel bir elbise alıp da giymek istiyorsunuz ve sonra beğenmiyorsunuz ama alışveriş merkezinde yüzünde maskesiyle, ana babasının ellerinden tutmuş ve gülümseyen bir lösemili çocuk mu görüyorsunuz? Bunlar size uzak mı sanıyorsunuz?

O halde neden yakınımızdakilerle mutlu olmuyoruz?

Belki bugün sevdiklerimizi bir kere daha candan öpmeliyiz… Ne dersiniz?

Sabır Sevginin Çocuğudur

2011-09-26T15:07:00.000+03:00

Sabır doğal olmayan bir davranış mıdır? Sanırım çoğumuz böyle düşünüyoruz.

Her şeyden evvel “doğal” olanın ne olduğuna bakmalıyız? Hayvanlarda sabır diye bir şey yok. Vakti geldiğinde ava çıkıyorlar.

Sabır, her şeyden önce bir fazilet… Demek ki bizim için bir değer… Yani insan doğasına ait bir eylem… Zorluklara sabrı hemen anlayabiliyoruz da asıl anlamadığımız, anlamaya da yanaşmadığımız şey, yakınlarımıza anlayış göstermemiz gerektiği zamanlardaki sabır.

Sabrı, başkasına karşı değil de kendimize göstermemiz gerektiğini anlamalıyız belki de? Sabır, öfkenin dizginlerinden kurtulmasına karşı verilen bir mücadele aslında. İçimizdeki saldırgan hayvana karşı koymak…

Nasıl öğrenilir? Benim reçetem, sevgiye zaman ayırmak… Kendime öğrettiğim şey bu. Sevdiklerimizle ne kadar az zaman geçirdiğimizi genellikle öldüklerinde anlarız. O halde onlarla beraber olmanın zevkini an be an yaşamaya çalışmalıyız. Bunu yaparken ne oluyor? Bunu yaparken hayatta daha önemli hiçbir şey olmadığını anlıyorum.

O zaman beklemelerin, aslında, daha güzle şeylerin farkına varmak için bahşedilmiş fırsatlar olabileceğini düşünüyorum. Çocuğunuzu, yeğeninizi, torununuz kucakladığınızda, sıcaklığı sizi ısıtırken anneniz yanınızda rahatça örgü örerken… Eşiniz içine sevgi katılmış bir şeyler pişirirken… Artık evde bunu her kim yapıyorsa…

Kendimedir aslında bütün söylediklerim. Kendime ve henüz olgunlaşmamış ruhumadır yazının tarlasına ekip diktiklerim.

İçi Dışı Gerçek Dolu Olsak Nasıl Olurdu?

2011-09-23T18:26:00.002+03:00

Bana öyle geliyor ki… “Gelişmişlik”, genellikle herkesin “iyiden” yana olmasıyla sağlanıyor, parayla, pulla değil.

Parayı yaratan şey güven ve dürüstlük. Değere karşı değer üretildiğini bilmek, sahte işler, ürünler yapmamak.

Eğer refah parayla ilgiliyse para, hem devlette karşılığı olan bir çek, hem de gerçekten üretilmiş bir değere karşılık ödenen gerçek bir değer simgesi olarak iş görür.

O zaman medeni bir toplumun sahtelikle işi olmaz. Sahtelik uygar dünyanın istisnasıdır.

En başta kendimize karşı dürüst olabilsek eğer… Bir başarabilsek…

Bilgimizi ve duygularımızı açmaktan korkmasak… “Ben seni çözdüm!” tarzı ucuz hinliklerle karşılaşmasak…

Toplumsal düzen için uzlaşılmış basit görgü kurallarının yerine , üzerinde uzlaşılmış, maskeler takmaktan vazgeçsek… Sanırım o zaman ne yaptığımıza, neyi gerçekten ürettiğimize bakılır ve ciddiye alınırdık.

Etiketler reçel yapamaz ama iyi reçellerin etiketleri her zaman hatırlanır. Söz "Savage Garden'da" Ne dersiniz?

Savage Garden - Truly madly deeply kareem93

İyiyi Anmak Kötüyü Anmamak

2011-09-23T11:17:00.000+03:00

Belki ne kadar çok söylenirse o kadar iyidir. Madem ki kırk defa tekrarı bir adamı deli etmeye yeter, belki bizim de işlerimizin düzelmesi için bu gereklidir?

Kafamı meşgul eden soru şuydu: “İnanmadan söylemek, neye yarar?”

Mesele şuydu ki bu gün bizi kalıcı bir kötümserliğe iten şeylerin tamamı da aslında başlangıçta, inanmadan tekrar ettiğimiz kötümserliklerdi.

Belki bu yüzden bütün inançlarda, bazı şeylerin sürekli zikredilmesi tavsiye ediliyor?

Kötümserlik kültürel bir davranış mı? Herhalde öyle… Onu çevremizden öğreniyor ve bir hayat tarzı haline getiriyoruz belki de? Hayata karşı güvensizlik gelenekselleşiyor bir müddet sonra. Güvensizlik kararsızlığa, kararsızlık zaman kaybına, zaman kaybı geri kalmaya yol açıyor…

Belki Türkiye’nin geri kalmışlığının kökenini burada aramak lâzım?

Belki her gün ama her gün ümitsizliğin ve karamsarlığın doğal olmadığını, “haklı” olmadığını kendimize bir şekilde hatırlatmalıyız?

O halde neden şimdi olmasın?

Kumrular’a Ağıt

2011-09-21T11:11:00.002+03:00

Aklına gelir ya bir şarkı bazen… Bazen bir türkü ki son zamanlarda makamına göre rüzgârın esişinin bende nükseder oldu bu haller…

Bazen öyle anlık bir parıltıyla dönüverir çocukluğunun akşamüstleri omuzlarının üstüne… Konuverir dallarından kanatları alacalı güvercinlerin, kumruların.

Bazen ayaklarının yorgunluğunu bıraktığın sokaklardaki en derin gölgeler ve atkestaneleri ve çınarlar ve yaz serinlikleri... Titrer yaprakları ormanlarının hatırasıyla ve seni de ürpertir.

İşte o sokaklarda bazen… Sükûnet lekelendi, bir alçaklığın patlamasıyla…

Ama her zaman fukara gençliğin sarhoşluğuyla… Her zaman çınarlara hayranlığıyla yürüyen bir köhne adamın sesiyle hatırlıyorum…

İşte ben o Kumrular’ı özlüyorum. Saraçoğlu’nun evlerinden, eski Ankara bakan pencereleri özlüyorum. Şehrin ortasında bir nefes almaktır Necatibey’den yukarısı, ben onu özlüyorum.

Değiştirmemek Rüzgârını Çocukluğunun

2011-09-19T01:01:00.000+03:00

Çocukluk gelip geçer. Bütün uçucu rüyalar gibi uçup gider. Dün gibi hatırlanıp hatırlanmadığı asıl önemli olan.

Mesele keşkesiz yaşamak mıdır, derseniz, bence değildir. Çocukluk nedir, derseniz, hayatı, içindeki neşe özüyle yaşamakta ısrar etmektir derdim. Vazgeçmemektir derdim. Ümidin saflığıdır, derdim. İşte bundan dolayı, çocukluk taptaze anılarla kuşatır bizi ve bu yüzden keşkelerimizin bizi üzmesine engel olur.

Çocukluk alabildiğine parlamaktır.

Eski bir şarkıyı, derin bir sesle söylemek ve belki daha derin bir sesten dinlemek. Hayatınıza o kadar deniz kıyısını nasıl sığdırdığınıza şaşmaktır.

Güzel şarkıları ben bulmuyorum aslında, galiba onlar beni buluyor. Gecenin bir âlemi, Joe Black’teki o hastanın dediği gibi, “güzel foroğrafları” hatırlatan, baş ucumuza koyan, susmanın sesinden konuşan şarkılar buluyor güzel.

Teşekkürler Tracy Chapman, teşekkürler.

Hayatın Merkezi Olarak Yürütme

2011-09-17T12:14:00.000+03:00

Kol kırılır herkesin içinde

Hukuk devletlerinin özelliği, yürütmenin, hayatın günlük akışına keyfî şekilde müdahale etmesinin sınırlanmasıdır. Sınırlı devlet de bu anlama gelir zaten. Çünkü devletin günlük hayatla ilgili organı yürütmedir.

Geri memleketlerde yasama sembolik, yürütme ise merkezi bir öneme sahip. Dikkat edilirse hiçbir geri memleketin yasama organının, kural belirleyiciliğinden bahsedilmez, daima hükümetlerinden bahsedilir ki o hükümetler de neredeyse Tanrısal bir keyfiliğe ve sorgulanamazlığa sahiptir.

Nitekim son sekiz yıldır ülkemizdeki yürütme kararları, yasama kararlarından çok daha fazla ve hızlı şekilde günlük hayata müdahale etmiştir. Bağımsız kurulların keyfi kararlarıyla televizyon kanallarının neyi, nasıl yapacağı emredilmiş, nerede ne yiyilip ne içileceğine varıncaya kadar pek çok önceden bilinmeyen uygulama hayata sokuşturulmuştur. Polisler ahlâk denetimine başlamış, hayatın içinde kendiliğinden oturmuş pek çok sokak alışkanlığı, kanun vs gözetilmeksizin sadece yürütme emirleriyle ortadan kaldırılmıştır, en güncel örneği Beyoğlu’ndaki işyerlerinin ve sokak çalgıcılarının başına gelenlerdir.

İnternet sınırlamalarıyla ilgili mahkeme kararları da inceden inceye düşünülen şeyler gibi görünmemektedir. Bunlar daha ziyade yürütmeyle yargı arasındaki sınırın belirsizleştirilmesiyle yürütme emirlerinin yargı kanalıyla duyurulması gibi görünmektedir.

Nitekim tecavüz mağduru kadınların tecavüzcüleriyle evlendirilerek tecavüzün bir “ kamu davası olmaması gerektiğine dair” HSYK raporu, toplumun hükümetçe tasarlanmasında yargının bu aracılık rolü görüntüsüne ibret verici bir örnek teşkil etmektedir. Bu şekilde toplum yavaş yavaş devletin bütün organlarının itelemesiyle bir Arap/ Fars din toplumu haline getirilmeye çalışılmaktadır sanki.

Umuyorum ki yanılmış olayım ama belirtiler günden güne, laik özgürlük alanının, yasama, bilhassa yürütme ve yargı eliyle gitgide daha da kısıtlandığı yönünde…

Blogumun Melali

2011-09-16T20:13:00.000+03:00

Bloglar günden güne daha az mı okunuyor? Bana mı öyle geliyor?

Blog alemi tuhaf. Kendiliğinden bir eş dost çevresi ediniliyor.

Herkes herkesle bacanak, elti, görümce, enişte falan oluveriyor. Birbirinin hiç görmeyen insanların geliştirdiği bu akrabalık ilişkisi de çok ilginç. Millet birbiriyle sanki aile kavgası ediyor. O ona ne demiş de , eltisi çorbayı nasıl kaynatmışmış da, ütü yaparken dikkat edilmesi gerekenler öyle mi olurmuş, akşam mı olurmuş vs vs vs…

Laf kondurmalar, laf sokmalar, laf dokundurmalar, laf salataları gırla! “Sayın” de de arkasından ne söylersen söyle! Blog değil mi her şey serbest! Bir de ciddiye alınıyor, inanılmaz! Dünyanın hiçbir yerinde internet bizdeki kadar insanları herhalde birbirine bağlamamıştır? Yan odadaki iki numaralı böcüğümüzle msn’de “chatleştiğimizi” düşünürsek?... Yani hakikaten “chatir, chatir chatleşiyoruz!” Ayol biz yedi göbekten New Yorkluyuz, bilmiyor muydunuz? Up Town’dan! Kesinlikle engin dallardan don’t eat murt so…

İki numaralı böcük geldi, dondurmalı pasta istedi, buyur buradan yak. Önümde darmadağınık İngilizce notları, nedense derste adam gibi not tutmayı hiç öğrenemedim.

Empires and Allies oynayayım mı? Oldu olacak bir anket patlatayım belki “reytingimiz” artar? Artar mı ki? Bioshock 2 yükleyemedim. Tekrar deneyeceğim. İnternet hızımız düşüyor, gene kazı mı var ne sokaklarda?

Bana kalbin kadar temiz bu blog sayfasını ayırdığın için…

Acele Blog Ecele Ne yapar?

2011-09-16T19:44:00.001+03:00

Acele bir şeyler yazmam lazım. Okuyanımız da yok ama millet bizden yazı bekliyor. Memleket ahvali ne zamandır bayatladı. En son işittiğimize göre milli eğitim bakanlığından artık “millî” kelimesi kalkıyormuş! Niye şaşırmadım, bilmiyorum? İyice kansız kaldık, sormayın.

Etnik terörle yürütülen “enseye tokat” kıvamındaki görüşmeler gerçekten bana bir nefes aldırdı. Meğerse Toprakkale’den bayrağı indirsek her şey yoluna girecekmiş! Ne demeye o bayrağı orada tutuyorsun da PKKlı kardeşlerimizi gıcık ediyorsun yahu?

Gelişmelere bakamıyorum, içim kaldırmıyor. İçim de kalmadı da gerçi diyetteyim, neredeyse sıfır bedene geldim. Yani karşıdan bakınca, o derece yuvarlak görüneceğim kısmetse. “Kötü şeyler düşünme” diyorum kendime. Şimdi şimdi bir günlük havasına kavuştu blog. Bakalım yakın vadede neler gelecek aklıma, uzun vadede zaten hepimiz ölecekmişiz. “Ulan eşşolusu! Sen öleceksin diye torunların niye fakirlik çeksin?” diye de sormak kimsenin aklına gelmemiş herhalde Keynes Efendi’ye… Şimdi sorduk işte. Ucuzundan blog, seyreltilmiş içerik, yutulması kolay yumuşak ve bayat esprileriyle bir günlük sayfasının daha sonuna geldik. Sağlıcakla sayın seyirciler.

Türkiye'nin İlk Sony Tableti Senin Olsun!

2011-09-16T19:13:00.000+03:00

İlk tabletini piyasaya sürmeye hazırlanan Sony; çok geniş uygulama yelpazesine ve PlayStation® sertifikasına sahip olan bu ürünüyle çok konuşulacağa benziyor. Tableti Türkiye’de 1 Ekim’de satışa sunacak olan Sony, “İlk Sony Tablet Kimin?” yarışmasıyla çıkış tarihinden önce tablet tutkunlarına bu muhteşem tabletin sahibi olma şansı veriyor!

http://www.facebook.com/SonyTR adresindeki Sony Türkiye Facebook hayran sayfasında gerçekleşen yarışmada, en çok soruyu en kısa sürede bilenler kazanıyor. 3 hafta sürecek yarışmada her hafta 1 Sony Tablet hediye ediliyor. Bilgili ve hızlı 3 yarışmacı bu teknoloji harikası cihaza Türkiye’de herkesten önce sahip olma şansı yakalıyor. Türkiye’de Sony Tablet S’e sahip olan ilk kişi olmak için tek yapmanız gereken; linke tıklamak ve en hızlı şekilde soruları cevaplamak.

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Haberler İşgal Altında

2011-09-08T16:32:00.001+03:00

Nereden bileceğiz?

Evde haber seyretmiyoruz artık. Beşinci sınıf da olsa felaket, savaş, aksiyon, korku filmi seyretmek daha iyi geliyor.

Çünkü hangi kanalı açsak önce şehir haberi arkasından marka giyimli, kadınlı erkekli terör yandaşlarının akıldanelikleri.

Vay efendim çözüm şuymuş da buymuş da vs vs vs.

Bunlara kızamıyoruz bile farkında mısınız? Kızansız adını derhal faşiste, ırkçıya çıkıyor. “ Kardeşim yok öyle şey , biz ırkçı mırkçı değiliz. Hepimizin dedesi bir yerlerden gelmiş amma Türk markasını kuşanmışız ne dek?” diye yalvarsan nafile.

Haberlerin yaklaşık üçte birini terör ve terör yandaşları işgal ediyor. Öyle bir hale geldik ki bizim için ne buyurduklarını, ne lütfettiklerini duyabilmek için açacağız televizyonu sadece.

Bu iş akıl kârı değil. Dünyanın hiçbir medeni memleketinde, ulusal bütünlüğe karşı ırkçı, bölücü saldırılar , terör propagandası, medyada kendine yer bulamaz. Ne ifade hürriyetinin ne demokrasinin karnı o kadar geniştir.

Aklı evvel bir köşe yazarı “Azınlıkların ırkçılığı olmaz!” diye yazmıştı. Yani Kürtler bu memlekette “azınlık” ve bundan dolayı da yaptıkları şeyleri ırkçılık saymamamız gerekiyormuş. Şimdi bunu yazan çok satan bir gazetenin anlış şanlı köşe yazarı nereden baksan günde bir milyon kişinin okuduğu bir adam.

Memleketi ulusal bütünlükle toparlamak için verilmiş bir savaşın, verilmiş canların hepsini bir kenara atıyor sayın yazar, “Azınlıkların ırkçılığı olmaz!” diye yumurtluyor. Neresini nasıl düzeltmek lazım? “Azınlıklar” yasama organlarına belli kayıt altında ve oranlarda katılabilirler. Her yere canları istediği gibi gidemez, ifade hürriyetleri çok kesin şekilde denetlenerek yaşarlar. Azınlıklar ülkelerin ulusal dokusundan kesinlikle ayrı, onunla uzlaşamayacak derecede ayrı bir ulusal kimliği olan topluluklardır.

Medyada yani halkın kanaatini çarpıtmaya kadir bir telkin makamında, bugüne kadar hiçbir ama hiçbir ırksal ve ulusal fark gözetilmeksizin sadece Türk kimliğini taşımaktan dolayı ülken her yerini kullanıp yasamaya ortka olmuş bir topluluğa “azınlık” dediğiniz anda ipler kopar. Eğer azınlık değiller de “kurucu unsurlarsa” o zaman da Türk kimliğine sahipler demektir. Bu ikisinin arasında kalmayı istemek “Biz sizinle düşman olacağız!” anlamına gelir ki ağzının ayartı olmayan etnik ırkçı vekiller kopuş yaşanabileceğini söylerken boş konuşmuyordu.

Şehit cenazelerine ekran yasağı var ama her türlü etnik ırkçı, terör yandaşı beyan çarşaf çarşaf gazetelerde, boy boy ekranlarda…

“Türk” adını anmak provokasyon, “Kürtler yaşamı cehenneme çevirecek!” lafını yayınlamak demokrasi. Ne güzel bir ülkede yaşıyoruz. Siyasal dinciliğin Arapçı kafası memleketi Beyrut’a çevirip ondan sonra İslam birliği kurmayı hayal ediyor herhalde? Ne diyelim? Mübarek olsun…